omuzundakimelek

Ara

2011-02-17T07:14:00.000-08:00

Ara... Boşluk... Kendinden kaçmanın içindeki yeni adı. Bunca zamandır kelimelerinden kaçışının cevabını vermekte zorlanıyorsun. Oysa dönüp dolaşıp geleceğin yer yine kelimeler dükkanı oldu. Senelerdir vazgeçemediğin tek şeye, harflerin ahengine takıldın yine. Delirmelerden geldiğin şimdiki yerde eski sayıklamalarını aradığını mı düşünüyorsun, yoksa bilmem kaç kere vazgeçişlerinin acısını mı çıkartıyorsun bu kaçışlarla ha? Kimse bilemez oysa. Senden başka kimse bilemez sırılsıklam çıktığın limanlarda ıslaklığın aslında ruhuna işlediğini. Sahi yüzleri neye benziyordu vazgeçişlerin? Kaçışların vücutları nasıldı? Artık bir önemi kalmadı. Sıcak bir gövdeyle, güneş gibi bir yürekle dinlendirdin ruhunun nemli yanlarını... Peki şimdi ne kaldı yazacak geriye?

Daha çok şey varmış oysa yazılacak geriye... Senden sonra geleceklere söylemen gereken bir çok şey. Çünkü her vazgeçişin insanı 'buna değecek mi?' diye soracaktır kendine. Sorduğu soruların cevapları sende. Sende gizli cevapları söylemek zorundasın onlara. İşte bu yüzden kelimelerinden kaçamazsın.

"Allah ne bilsin benim derdimi abi be ya? manitası mı olmuş hiç? ben sana ediyom duayı. sen gider anlatırsın." diyenlerin susmayan ellerisin. Koşmaya devam. Yol da bizimle koşarsa biter mi bu yol diyorlar. Biter... Sen kafanı yorma, biter...

Hoşbuldum...

Kabus...

2010-03-24T16:04:00.000-07:00

ömre bedel bir beş dakika daha
de ki
sen unut bazı şeyleri bazı şeyleri ben
de ki gidiyorum ben, ama seni seviyorum
sevdiğimden gidiyorum
git derim bende sana
git
beş dakika ver bana yalnız
o beş dakikada hiç sevmediğim gibi severim seni
ömrün boyu inanacağın yalanlar söylerim
hiç öpmediğim gibi öperim
elele tutuşuruz
gözyaşlarım donunca yanağında üşürsün rüzgarda
o beş dakikada, beş dakika da olsa unuttururum sana herşeyi
beş dakika biter
nazikçe ittirirsin bedenine yapışan bedenimi
havada uçuşan kokularımızı çekeriz ciğerlerimıze ağlamamak için
usulca giyeriz montlarımızı
soğuktan donan ellerimi acıtır fermuar
son kez yürürüz ellerim ellerinde
söz verdiğim gibi git derim ben sana
elin havada kalır, içim sende...

Say ki bu gidiyor adam

2010-02-12T10:21:00.000-08:00

Bütün kıyıları kurşunlamış , bütün suları bıçaklanmış bir denizdeyim.
Rengine rehnedilmiş bir gece giydiriyorum üstüme.
Bir sitem iliştiriyorum usulca yokluğuna.

Bir bilsen aklımdakini!
Sustumsa alıngan bir cümlenin kahrını düğümlemeyesin diye.
Sen ki ilk vazgeçemeyişim, ilk kıskançlığım,
ilk ömrüme yazdığım, uzaklardan sevdalandığım, kızdığım, affetmediğim, affedemediğim.
Olmayacak bir duaya amin demek gibi sevdiğim , hep geç kaldığım.

Saatini şaşırmış dönüşlerin bir anlamı yok.
Say ki bu adam gidiyor, karanlığın ve kalabalığın zifirine savurmuş yüreğini..!
Aklında hep sen, ayaklarında bir eşkıya sessizliği,
Bir intihar cesaretiydi varlığına, dopdolu varlığına tutulmak.
Sevdikçe bir yıkımı çoğaltıyordum içimde darağacı lezzetinde .
Say ki bu adam gidiyor
ayrılığın izini, sessizliğe gürültüsünü savurmuş bir kenera.

Say ki bu gidiyor adam ,
aklı şaşmış yollarınınaçlığıyla.
Senin ki sesin rüzgar, varlığın hayal, renklerin uçuk ve tebessümlerin kaçamak.
Gölgemden sıyrılıp , yol yordam bilmez düşlerimi adımlıyorum.
Sen ki mavi bir abdest alıp tesbihi eksik gecelerimde içimde namaza duran sevda.
Yokluğa açılan kapının eşiğinden gitmeye geç kalmış adam.

Cennete kabul edilenin teşekkürü...

2009-12-15T12:10:00.000-08:00

Sivrisinekten farkım: Yaşadıklarımdan dersler alıyorum. Yoksa aynı bataklıkta ölürdüm.
Beatrice kollarıyla sardığından beri tüm benliğimi artık cehennemim cennet oldu. Yollarında gezindişğim kızgın taştan dağ patikaları yemyeşil ovalara dönmüş durumda.
Şimdi beni iyi dinleyin. Gözlerimin arkasındaki kum fırtınasının rüzgarını merak edenler, iyi dinleyin. Her fırsatta “Nerdesin, aklın nerde?” diye soranlar, iyi dinleyin. Dünyanın yanlızca bilinen karalardan ve denizlerden ibaret olduğunu sananlar siz dâhi; iyi dinleyin. Birazdan öğreneceksiniz siz yanlızlığıma tecavüz etmeye çalışırken nerede olduğumu. Ama önce hepinizi uyarmalıyım; yüreği tütmeyen hiçkimse anlayamayacak anlattıklarımı.
Burada korku lüks…Burada ölüm merhamet… Acı her erin değişmez tayını burada. Burada her şey her an karanlığı aratacak kadar aydınlık… Aşkın çölüne hoşgeldiniz. Uzaktan izleyin, siz buraya giremezsiniz. Sınır yok burada, mantık yok, kural yok… Delilik ve dahiliği, mantıksızlık ve cesareti ipince bir çizgi ayırır sizin dünyanızda. Burada çizgi yok. Unutmak yok burada, soğumaz hiçbir yürek, aşk güneşinin altında. Aşkın çölüne hoşgeldiniz. Üzgünüm, aşkı bilmeyenler, siz buraya ait değilsiniz.
Yalnız değilim sandığınız gibi. Tüm zamanların en büyük aşıkları burada. Sağımda Kays, solumda Ferhad’la her gün yürüyorum her gün. Juliet’in acısını hissediyorum her adımda. Kimse kimseyi tanımaz ama herkes herkesi bilir bu lejyonda. Burada hiçkimse “azab” kelimesinin kökünün lezzetle aynı olduğunu sözlükten öğrenmedi. Buradakiler başını aşka verdi, ama baş eğmedi. Yar için kendinden geçmek marifet değil burada. “Senin için senden bile geçerim.” diyemeyene yer yok aramızda. Buradaki her yürek bir dikene takılmıştır. Burada her nefes ağıt edilip bir güzele yakılmıştır. Burada her damla gözyaşı aşk için dökülmüştür. Gözyaşına doymaz aşk çölü. Bir tek yeşil ot vermez karşılığında.
Gözyaşlarımız göğe yükselirken seraplarda sevdiğimizin yüzünü görürüz her akşam üstü. Aşkımız hayallenir çölün alacakaranlığında. Aşıkların hasat şenliğine hoşgeldiniz. Üzgünüm, bizim gördüklerimizi göremezsiniz. Bin yıl yaşasanız da giremezsiniz bu lejyona yüreğiniz yanmadıkça. Ölseniz bile çıkamazsınız aşk ve onur yüreğinizde yaşadıkça.

Aşk; Beatrice! Hoşgeldin gök yüzlü, deniz gözlü. Beni cennetine kabul ettin, ruhum senin...

Kimliksiz

2009-11-09T07:38:00.000-08:00

öyle bir kıyıda, öyle bir buluşalım ki

o gün

seninle

çırılçıplak

kimliksiz…

Bulunduğum yerden kafamı yukarı kaldırıp sana bakıyorum. Kocaman kanatlarınla ne kadar da ihtişamlısın. Gzölerindeki parıltı ile içimi dolduruyorsun. Her gün sesin var. Her gün gülen sesin kulaklarımı şenlendiriyor. Bir sürü delice düşünce var beynimin kıvrımlarında... Ne kadar da çok gitmişsin ey Beatrice... Şimdi tam da gelmişken yanıma, ellerimden tutacaksan eğer, sabırla beklemeye razıyım. Huzur mu? Huzur sarılıp, koynunda uyutursan olacaktır... Bana bir adım; sana koşacağım...

anlatmaya kalksam, anlatacağım kişi de, anlatacağım şeye, anlatacağım şekilde dahil olacağı için; ve anlatacağım kişi bunu anlamak konusunda, ama öncelikle de kabullenmek konusunda zorluk çekeceği için; anlatacağım şey, hep anlatmaya çalıştığım ama hiç anlatamadığım, ya da hep anlattığım şeylerden anlaşılmayanların bir özeti, bir toplamı olduğu için; zaten, tam da anlatacağım kişi anlatacağım şeyi anlayamayacağı için anlatacak bir şeyim olduğu; anlatacağım şey benim olduğu kadar anlatacağım kişilerden de kaynaklandığı; ya da anlatacağım şey, anlattıkça var olduğu ve aslında tam olarak anlatmadığım için var olmaya devam edeceği; anlatacağım şeyi kendime bile doğru dürüst anlatamadığım halde her seferinde aynı şekilde yaşadığım için; anlatacağım şey, başkaları tarafından, anlatmayı çok istediğim için anlattığım bir şey şeklinde yorumlanacağı ama aslında anlatmak zorunda hissetmemek için elimden geleni yapacağım bir şey olduğu için; anlatacağım şeyi anlatarak anlatacağım şeyin düzelmesi pek mümkün olmadığı ama daha da ilerlemesi kuvvetle muhtemel olduğu için; hattâ anlatacağım kişi anlatacağım şeyi içten içe bildiği ve kabullendiği; anlatacağım şey, aslında anlatacağım kişilere dair olduğu halde görünüşte bana dair olduğu için; ve ayrıca anlatacağım şey, aslında hepten anlatılamaz bir şey olduğu, anlatılabilir hale gelmişse zaten anlatılmaması gerektiği, ve hattâ hattâ hiç anlatılmaması gerektiği için,

anlatmasam daha iyi…

Ey Beatrice!

2009-10-28T12:39:00.000-07:00

"Nel mezzo del cammin di nostra vita
Mi ritrovai per una selva oscura
Che la diritta via era smarrita...

Yeter artık... Bana eşlik eden Virgilio'dan usandım. Ben artık Beatrice'mi istiyorum! Cennetimi yaratacak sevgili yar! Gel artık ne olur... Kendimi bu ormanda bulduğumdan beri, bir delilik var kafamda. Kurtulmam lazım bu kaostan, bu ormandan çıkmam gerekiyor. Bir el gördüğümde -bana rehber- bir umutla tutmam bundandır. Kandırılmışlar sahte cennetinde yaşlanmalar istemiyorum ben. Ey Beatrice, biliyorum oradasın, mavi ruhunla bekliyorsun beni. Yorgunum artık, gel ne olur, kurtar beni. Bitsin bu acı dolu komedyam...

"mutsuzluk içindeyken, mutlu zamanları
anımsamaktan daha büyük acı yoktur"
Dante Alighieri

Öğrenmek diye bir şey yok!

2009-10-26T11:33:00.000-07:00

Öğrenmek diye bir şey yokmuş, öğrendim…
İnsanları “kaybedenler” ve “kazananlar” diye ayıran kalın ve saydam çizgi bir gerçek, Yenildikçe öğrenmek, hatalardan ders almak, yaşananlardan ders çıkarmak yalan. Kimileri kaybeder, arar , acı çeker, sever, özler, vazgeçer, bekler hayatları boyunca. Diğerleri ise bulur, aranır, mutlu olur, sevilir, özlenir, kazanır, beklenirler daima. İnsanların arasında tek büyük ayrım budur aslında. Gece ile gündüzü düşün, siyah ile beyazı, karanlık ile ışığı, şeytan ile tanrıyı, günah ile sevabı... Hala anlayamadın mı ? Bunlardan hangisi ötekine dönüşebilir ki ? İkilem her yerde, her zaman ve aynı. Bu yüzden dünya mükemmel bir yer değil, bu yüzden birileri tok iken diğerleri aç, birileri zenginken diğerleri yoksul, birileri mutluyken diğerleri mutsuz…
Anlasana ! Tarihin hiçbir noktasında tüm insanlar mutlu olmadılar, gelecekte de olamayacaklar. Çünkü birilerinin mutluluğu diğerlerinin mutsuzluğunu gerektirecek daima. Savaş bu yüzden var, acı bu yüzden var. Aşk; bu yüzden var…
Her tuzaktan, her yıkımdan, her kayıptan ve terk edilişten sonra teselliyi arıyoruz aynı yalanlarda. “dersimi aldım, bir daha olmaz” diyoruz, “bana çok şey öğretti” diyerek kendimizi kandırıyoruz. Bu çok saçma ve acınası bir düşünce aslında. Kabul etmek zoruna gidiyor, biliyorum ama inkar edemeyecek kadar içindesin gerçeğin. Kaybetmenin bir yüceliği yok, yitirmenin tesellisi yok, reddedilmenin asaleti yok. Sen kaybedensin, istenmeyensin, yalnız ve de çirkinsin.
Bize sonsuz kudreti olan sevgi dolu bir tanrıdan söz ediyor kitaplar. İstese her şeyi düzeltebilecek kadar güçlü bir yaratıcıdan. Ama o bile “iyi” ve “kötü” olarak ayırıyor bizi, şeytana teslim ediyor zayıf olanlarımızı. Ve onun cenneti, cehennemi var. Bazılarımızı ödüllendirip bazılarımıza işkence edecek ölümden sonra, bu dünyada çektiklerimiz yetmiyormuşçasına.
Gözlerini aç ve anla. Beyaz sayfalara kendi kanınla yazdığın tüm o cümleler, aldığın kararlar, ettiğin yeminler ve tövbeler… Hepsi yalan bunların. Sen neysen osun ve öyle kalacaksın. Hep yenildin ama yarın yine kavga edeceksin, hep yanıldın ama bu gece yatağında yine hayaller kuracaksın, hep kandırıldın ama inanmayı sürdüreceksin, hep terk edildin ama sen yine tereddütsüz seveceksin.
Bunları duymak istemiyorsun, biliyorum. Gerçeğin yerine yalanı, yıkımın yerine umudu tercih ederdin şu anda. Ama en büyük günahımız da bu olmadı mı tarih boyunca ? aşktan kalbi kırılanlara “Unutursun”, ölüm döşeğindeki hastaya “iyileşeceksin”, hiç birşeyi olmayan zavallılara “her şey düzelecek” demedik mi hep ? Kendimizi ve birbirimizi kandırdık bilerek.
Oysa siyahı beyaza çevirmiyor hiçbir umut ve çaba. Aynı tuzağa defalarca düşeceksin, sana gülümseyen her insanı seveceksin, her sevdiğin tarafından terk edileceksin, her isteyene yardım edecek ama düştüğün zaman yalnız olduğunu göreceksin. Yine de gülmeyi hiçbir zaman unutmadın ve asla vazgeçme bundan. Ama güldüğünden çok daha fazla ağlayacaksın.
Haydi şimdi başını yastığına göm ve öl. Yarın çekeceğin acılar, taşıyacağın yükler ve yaşayacağın yıkımlar var önünde. Bu gece iyice dinlenip sabaha güçlü uyanmalısın, uyanmalısınki daha büyük daha da büyük ölmelisin...

Profesyonel Hamal...

2009-10-24T00:46:00.000-07:00

Kendime evriliyorum, dönüyorum aşkın her haline uyarak. Sesim çığlık çığlık oluyor gökyüzüne. Mevlana'ya sormuşlar neden dönüyorsun diye "bütün alem büyük bir aşkla dönerken ben nasıl dururum" demiş. İşte bu sebepten belki de durmuyor yüreğim aşk ile. Dönmeye devam ederken ruhum, kendimden geçiyorum geceler boyunca. Aslına bakılırsa belki de ben bir aynayım. Aşk ile kavrulanların aynası. Görmek ve görülmek için buradayım, beni görmeniz için, kendinizi görmeniz için, ötekinin benim imgemde kendisini görmesi için. Görün, görün ki kendinizi kötülükle sınav eylemeyin. Aşk ile yoğrulun diye. Şu toparkta bir görev verilir her varlığa, ki görevin doğumumda biçildi. İşte bu yüzden kendi içimde evrildim, döndüm durdum, ayna olmak için ışığın doğduğu yere. Gerçek değil, bir yansıma. Işık değil, ışığın yansıması. Yol değil, fakat ancak birkaç adım. Rehber değil, fakat sabaha ulaşan birçok patikadan ancak biriyim ben. Ben umudun profesyonel hamalıyım!
Kandırdım seni! Kandırdım..üzülme diye.. Başkaları gibi olmayı dileme, hala kendin ol, hala duru ol diye.. Kandırdım.. Sırf üzülme diye.. Sırf deneme diye.. Ölme diye.. Kandırdım.. Şairin dediği gibi, karışma toplumsal gerçekliklere diye, hüznün gölgen olmasın diye.. Aynalarda sevgi bakışlıların kaybettiği saflığı sen de yitirme diye.. Kandırdım.. Korktum... Sevdim.. Sevdikçe daha çok korktum.. Ağlayan biz değildik o kuytu köşelerde.. Ölen ben değildim, bir gece yarısı onsekiz dakikada.. Benim gözlerimdeki mutluluk son nefesini verirken, seninki yaşasın ki ben de ısınayım diye; kandırdım.. Hayattan yoksun adamlara, kendinden bir parça katma diye kandırdım.. Umutsuz bir çabaydı.. Bir yol varsa eğer, ışığa yada karanlığa.. Sonu ne olursa olsun yürünmelidir.. Unuttum, aynı acıyı çekme diye... Gitme! Dedim.. Çaldım duygunu, Unut! Dedim.. Tekrar sen ol diye,bu dehlize düşme diye kandırdım.. Bir anne nasıl koruyamazsa yavrusunu,bir aşkta öyle aklayamıyor kendisini.. Şimdi içimde çırpınan umutsuz bir kalp var.. Kendi acım, sonuna kadar benim olan düşüş.. Sorumluyum.. sorumlu olduğum kadar sana.. Gece, bu soğuk köşede vazgeçtim varolmaktan.. Düşüşüme seyirci kalmayı yeğliyorum artık.. Artık çok uzaklarda, bizim cesaret edemediğimizi çoktan gerçekleştirmiş bir adamın sözleri gibi.. ‘Sönüp gitmektense,yanmak daha iyidir!’ Yanmayı bekliyorum ıslak gözlerimle... Küllerimden yeniden yaratmak seni maharetindi... Artık kandırmak yok.. Yan, sönme yan ruhum... Yan ki kurtulayım bu kapanmayan yaradan...Düş ki; rüzgarımız fırtınaya dönsün, silsin içimizi..

Abra Kadabra!

2009-10-22T07:28:00.000-07:00

Geceler doğum kontrol hapı kullanmaz. Doğurgandır geceler.. Nice umutlar doğuyor her gece olduğunda içimde. Çocuk gibi heyecanlar sarıyor içimi. kalbim yerinden fırlayacakmış gibi atıyor.
Seni gördüm... İçim parladı ... Kelimeler mi?
Kifayetsiz...
Keşke yanımda olsaydın...Sihir yaratalım.... Shirli kelimeler söyleyelim...

Abra Kadabra. Aşk!

Not: Sevgili, sevmeyi bil, sevmeyi öğret, sevmeyi öğren...

Terk edilme klavuzu "Bölüm 1"

2009-10-16T05:14:00.000-07:00

Siz bu cümleyi okuduğunuz sırada kalbi kırık bir erkek daha sevgilisi tarafından terk ediliyor. Olabilir, hepimizin başına gelebilir. Mühim olan ilk şoku hasarsız atlatalım, arkasından gelecek artçıl şoklara dayanalım...Bu yazıyı işine yarayacağını düşündüğünden değil de, “bakalım ne yazmış bu zırtapoz” halet-i ruhiyesiyle okuyan özgüveni abartmış arkadaşlara sesleniyorum. Ne kendinize, ne de (hatta özellikle) gözünüzden sakındığınız sevgilinize fazla güvenmeyin. Kadın milleti dalgalı denizde yüzen ceviz kabuğuna benzer, her an ters dönebilir.
Terk edilmek denen meşum olay her erkeğin tepesinde asılı olan Demokles’in Kılıcı’dır. Onun için havalara girmeyin hiç. Terk edilmemenin formülüne kimse sahip değildir. Çünkü öyle bir formül hiç varolmamaştır. Hiç terk edilmediyseniz, bu bir tek anlama gelebilir sadece. Çok şanslısınız! Çok zengin ya da çok enayi olmanız da etkili olabilir ama şans faktörü olmadan onlar da tek başına yeterli değildir.
Terk edilen her erkek eninde sonunda bu işin sorumlusunun kendi olduğunu düşünmeye başlar. Kendi bir mazaret bulamazsa, “Neden, neden” sorularıyla boğduğu eski sevgilisi ilk aklına gelen birkaç olumsuz yanını ona sayacak ve öyle hissetmesine yol açacaktır. Ne yapsın kız, “ben artık başkasıyla sevişeceğim” demesi mümkün değildir sonuçta. Zaten bunu kendine bile itiraf edemez, çünkü yaparsa kendini “ucuz” hissedecektir, terk etmesinin de tüm suçunu üstlenmiş olacaktır. Terk edilmeniz illaki sizin hatalı olduğunuz anlamına gelmez, bu yüzden “neden terk edildim” sorusuyla kendinize hiç eziyet etmeyin. Terk edildiniz çünkü bir kadınla birlikte oldunuz. Terk edildiniz çünkü o kadın sizi terk etmek istedi. O aksini söylese bile, burası çok önemli dikkat edin, SİZ HATALI DEĞİLSİNİZ. (Ekstrem durumlar dışında elbette; şiddet uyguladıysanız, evinizde kendi yatağınızda yakalandıysanız. Şiddet uyguladıysanız barbarsınız, yakalandıysanız salaksınız, sorun cinsellik ise hastasınızdır...)
Çeşitli terk edilişler vardır ama en kötüsü hazırlıksız yakalandığınız terk edilmelerdir. Hemen bir örnekle canlandırma yapalım... Aşağıdaki kardeşimize bir bakın mesala, üzülmemek elde mi?

Selim ve Selin iki senedir çıkmaktadırlar. O gün ikinci yıldönümleridir. Selim, Selin’in en sevdiği çiçekler elinde, buluşacakları kafeye ilerlemektedir. İki gündür görüşmemişlerdir çünkü Selin haftasonunu ailesiyle Ayvalık'taki yazlıklarında geçirmiştir. Selim aslında biraz bozuktur. Çünkü Selin Cumartesi akşamı aramamış, Pazar akşamı nihayet konuşabildiklerinde ise sanki her zamankinden biraz farklı konuşmuştur. Ama Selim en kötü ihtimali aklına getirmemeye çalışmaktadır. Selim kafaye girer, hemen görür Selin’i, o yöne hareketlenir. İstemsizce de olsa Selin’in ifadelerinden ipuçları çıkarmaya çalışacaktır. Selin onu gördüğünde gülümser. Ama bu onun tüm yüzüne yayılan “Selim karşılama gülümsemesi” değildir sanki. Daha çok, onun eğreti asılmış bir reprodüksüyonuna benzemektedir.
Selim kötüye yormaz.
Haftasonu ailesiyle kavga etti falan herhalde! diye geçirir aklından.
“Nasılsın aşkım!”
“İyidir, sen nasılsın!” Aşkım, hayatım yok. Sarılma yok. Masadan kalkmak bile yok. Mecburen Selim onu oturduğu yerde öper.
“Bir sorun mu var! Keyifsiz gibisin.” Çiçekleri Selin’in önüne koyar.
“Bir şey konuşmam lazım seninle!” Selim’i “noluyoz yahu” dedirten bu olur işte. İhtimaller dolaşır hızlıca kafasında. Bir şeye kızmış bu. Zeynep bir şey mi söyledi acaba o küçük kaçamağımızla ilgili. Ama o zaman böyle üzüntülü olmazdı Selin. Kafama geçirirdi çiçekleri.
Evde bir sorun mu var acaba. Kesin, kesin öyle.
Konduramadığından değil, terk ediliyor olma ihtimalini aklına bile getirmek istemediğinden kendine bile salağı oynamaktadır Selim. İhtimal kapıyı yumuruklamaktadır ama o kapıyı duymazdan gelmektedir. Olacak iş değil, daha Cuma günü…
“Bunu söylemek için kötü bir gün ama…”
ÇOTANAKK! O aklına bile getirmek istemediği ihtimal babalar gibi girdi işte içeri. Selim, o dağ gibi delikanlı yusuf yusuf atmaktadır şimdi. Sniper’in biri dürbünün hedefine onu yerleştirmiş sanki şu anda, tetiğe bastı basacak.
Ne diyo bu ya!!!!!
“Haftasonu….
Sniper bastı tetiğe, kurşun ağır çekimde ilerliyor.
“…yazlıkta…
Kurşun kafenin çamını kırdı, geliyor.
“…biriyle tanıştım ben.”
Selim’in sağ şakağından girdi kurşun. Selim’in izlediği filmin sahnesi değişti birden. Sahnede Selin var yine. Ama bu kez yalnız değil. Selim’den daha uzun bir çocukla öpüşüyor Selin. Sahne değişiyor, şimdi elelele denize doğru koşuyorlar. Sahili tanıdı Selim; Ayvalık, Selin’lerin evinin önü.
Sahne değişiyor, Selin’le o uzun boylu çocuk sessiz sinema oynuyorlar, çok da eğleniyorlar belli ki. Selin’lerin evinin ilersindeki marketin önündeki bankta oturuyorlar. Selin Selim daha iki hafta önce öpüşüyorlardı o bankın üstünde.
“Ben ona aşık oldum Selim.”

Sahne değişiyor, Selin o o…çocuğuyla sevişiyor. Çocuk Selim’e bakmakta hem de pisliğin doruklarında bir sırıtışla.

Görüyorsunuz Selim’in durumu. Selim’in şanssız olduğu söylenebilir ama şanslı olduğu bir nokta var. “Acaba biri mi var?” kuşkusuna maruz kalmayacak hiç. Kendine bir sürü başka kuşku icat edecek tabi.

Selim bu noktada muhtemelen Selin’in namusu hedef alan ağır bir laf edip masayı terk edecek. Ama Selin sebep belirtmeseydi, o çocuktan hiç söz etmeseydi ne olacaktı. Olayın Selim üstünde yaratacağı depresif hal öyle hemen ortaya çıkmayacağından, masadan karizmasını olabildiğince çiziksiz kurtarmak istediğinden bir iki soru soracak, sonra renk vermeden “madem öyle istiyorsun, öyle olsun” gibilerden kafeden çıkacaktı.

Birkaç gün sorun yaşamayacaktır Selim. Bu ilk aşamaya ben “sütliman aşaması” adını veriyorum. Ama günler geçtikçe, alışkanlıklar depreştikçe dalgalar çıkmaya başlayacaktır. Aramamak için sıkılan dişlerde hal kalmamıştır. Ama sonunda arayan Selin olur. Hesapta iyilik, kardeşlik ve dostluk adına edilmiş izlenimi veren bu telefona “İyisin değil mi?” telefonu diyorum ben. Yarattığı hasarın etkilerini görmek için arsızlanan terk etmiş kızların klasik davranışıdır bu. Bu dönemde kural şudur; siz aramazsanız, eninde sonunda o arar. Ama kazanılmış bir şey yoktur Selim için. Çünkü bu telefon takatinin sınırlarına gelmiş iradeyi çökertmekten başka işe yaramaz. Selim böylece ikinci aşamaya geçer. Buz bu aşamaya “sahte umutlar aşaması” diyorum ben. Telefon trafiği hızlanır. Ama tek yönlüdür bu trafik. Erkekten kıza doğru. Bir umut ışığı görmüştür Selim. Kaybetmek ona göre değildir çünkü. Selin telefonlarda çok da kötü konuşmamaktadır üstelik.
Dikkat! Umut ışığı şeklinde algılanan bu konuşmalar seraptan ibarettir. Aranılmaktan hoşlanan, peşinde koşulduğu fikrinden hazzeden kızların bu duyguları bir süre daha tatmak istemesinden başka bir motivasyonu yoktur.
Bu aşama devam ederken, yeni aşamaya da geçilir yavaş yavaş. Buna “suni abazan aşaması” diyorum ben. Selim sanki bütün dertlerine çare olabilecekmiş gibi “Bana kız bulun, abi!” moduna girer. Belki bulacaklardır da. Ama Selim deneyerek görecektir, bu durumunu daha da kötü hale getirecektir. Belki de Selin’in kapısına dayanmasına kadar varacaktır durum. Onun için bu dönemde mümkünse diğer kızlardan uzak durulmalıdır. Unutmayın, kırık kalbinizi tamir etmek de kimse size yardımcı olamaz. İlk tamiratı kendi başınıza yapmalısınız. Kalbinizi işler hale getirdikten sonra, istediğiniz yardımı alabilirsiniz. Zaten bu aşamada başka bir kız aranmasının gerçek nedeni, erkeğin kendini terk eden kızdan aldatarak intikam almaya güdülenmesidir. Bu şekilde intikam alamayacağınız kafanıza koyun. Çünkü teknik olarak sizi terk etmiş birini aldatamazsınız. Olsa olsa kendinizi aldatabilirsiniz bu şekilde.

Bu aşamanın sonrasında daha rutin bir hal alır erkeğin ruh hali. Depresiflik devam eder. Zamanla her şey unutulacağını idrak etmeye başlamıştır terk edilen erkek. Bunun ne kadar zaman alacağını ise Tanrı bilir…

Tüm bunları yaşamak istemeyenlere sunabileceğim bir formül yok en başta söylediğim gibi. Ama hazırlıksız yakalanmak zorunda da değilsiniz. En büyük hasarı hazırlıksız yakalananlar alır. Onun için radarlarınızı açık tutun. Ve en önemlisi terk etmeye her an hazır olun. Terk etmeye her an hazır olabilen erkek, hem terk edilmesi en zor erkektir hem de terk edilmenin darbesinden en az etkilenecek erkektir.
Saygılar efendim..

( Bu arada, hala canım yanıyor, ayrı mesele...)

Ne zaman?

2009-10-14T04:27:00.000-07:00

Hayat kayar parmaklarınızın arasından. Hayattaki yeriniz yersiz gelir. Her şey en gerideki yerini alırken siz seyirci kalırsınız sahip olduklarınızı kaybetmeye. Kurtaramadığınız gibi kurtaranınızda olmaz. Kahramanların gücünü aşar kahrınız. Yok oluş kaplar göğünüzü ve mavi gökyüzü gibi silinir umutlarınız içinden. Yalvarmalar etkisizdir, gözyaşları kuru. Ayrılığa inanmaya zorlarsınız kendinizi. Ki sonrasında yaşamayı kabul etmeniz vardır ve en sonunda da "sevgilisizlik" bekler sizi. Yüzünü nadiren gören gözleriniz artık görmemeyi, sesine alışık kulaklarınız onun sessizliğini duymayı öğrenmelidir.

Terk edilmek herkesin kaderinde yeri belli ve değişmez bir çizgidir.Terk edeni olduğunuz aşklar bir 'ah' salar ardınızdan ve o 'ah' gelir vurur sizi çok başka aşkta, çok başka birinde. Ama siz "ah" edemeyecek kadar çok seversiniz zira siz, sizi silmiştirsiniz aşkta ve terk edeninize kötü hiçbir şeyi yakıştıramazsınız; yanan canınızın dile gelmek için çırpınan beddualarına rağmen.

Terk edilmenin kabulü imkansızdır. Ölümden beter dedikleri şeydir. Bilirsiniz ölen artık yok! Bir daha göremeyeceksiniz, dokunamayacaksınız. Bir yaşayana ölü mualemesi yapmaktır terk edilmek. Onun bir yerlerde nefes aldığını bildikçe onu nasıl ölü sayarsınız ? Ona dokunabilecek kadar yakın olduğunuz zamanlarda parmaklarınızı ısırarak ne kadar dayanabilirsiniz? Terk edilmek, terk edeni değil kendinizi öldürdüğünüz takdirde yaşayabileceğiniz bir yaşam şekli olur.
Son kez görmeye ödeyeceğiniz bedele sınır koyamazken yeni bir başlangıcı ister ama düşünü bile kuramazsınız. Karşınızdaki 'sizsizliği' seçmiştir, size karşılığında 'onsuzluğu' bıraktığını hesap etmeden. Terk ediliyorsunuzdur ve yapabildiğiniz tek şey; hiç birşeydir...

Neden terkedilir bi insan? İnsanlar tamahkardırlar. Eğer istediği bişey yoksa, alabileceği bişey yoksa, neden zaman kaybetsindir ki? "hoşça kal, ben gidiyorum" der. O anda, o size olduğundan daha mükemmel görünür. Çünkü O, siz olmadan yaşabiliyor. Size ihtiyacı yok... Eğer aşk büyükse, terkedilmek çok şey değiştirir. O içinizdeki hoş deliliği yokeder. Çocuksuluğu öldürür. Artık o ayrılıktan sonra sizi bekleyen ilişkilerde tüm kalbinizle, hiç ayrılmayacakmışsınız gibi sevemezsiniz. Elinizden uçup gider paranoyasıyla dikkatli davranır, çoğu zaman söylemek istediklerinizi söylemezsiniz. Bu da aşkın o masallardaki güzelliğini, sabah meltemi gibi yavaş yavaş uzaklara neverland'e sürükler... Duyduğun tandık bir melodide, gözlerini insanlardan kaçırmak, kalabalıktan kaçmaktır. Beraber yediginiz yemeklerin bogazınızdan geçmemesidir. Yolda hep başın önde gezmektir, ona benzer birini görmemek için. Yatağa başını koyduğunda huzur bulamamaktır. Tekrar aşık olamamaktır. Birgun iyi olacağına inanmak, bir o kadar da günün berbatlığından emin olmaktır. Yakınamazsın, ağlayabilirsin ama gözyaşlarını silecek birini isteyemezsin. "Uzak bir şehirde terk edilmek" böyle bişeydir.

Terk edilmek... Söyle ey sevgili beni sevmekten ne zaman vazgeçtin?

Kaza...

2009-10-13T07:17:00.000-07:00

Hangi düşün artığısın..yıkanmış yüzümdeki; ıslak hüzün. Mikrofonik sesin görüşürüz dedi, oysa daha satırbaşındaydım. Satırbaşında görüşürüz, başı satırla kesilmiş düşlerim. Ne de çok kan akıyor... Vitrinde hiç denemeyeceğinizi düşündüğünüz bir kıyafetin, üzerinize yakışma ihtimalinden ne kadar uzak olduğunuzu sorgularsınız bir süre. Rengi hoşunuza gitmiştir, modeli güzeldir veya tam tersi. Bütün olarak hissetmediğiniz sürece, yarım bir sevdaya düşmeyi kimse istemez... Şu sıralar kendime hayrım yok. Kalbime doğru bayır çıkıyorum halsiz bir aşkın susuzlugu içerisinde. Avucumda sana aldığım çiçekler, kurumuş... Bugün çöpe attım ağlayarak... Ağlayarak sana uyandım bugün. Sesin çığlık gibiydi, bir haykırış. 'Hayır'lar ile dolu bir bakış takınmıştı kanımca gözlerin. Tanrı gözlerin; içinde hapsolduğum, solduğum... Benim de doğum günüm olacak mı, kutlayacak mı benim yıllarımı, yalan bir gençlik kisvesiyle insanlar? Akşam oldu, içme vakti geldi yine. İçip uyuşma, uyuşturma zamanı kalbimi... Hissizleşmiş gibi kelimelerin ey sevgili. Yürüyelim hissizliğinde. Sen bana dokun, belki koşabilecegimiz an gelir; nefessizlikten tıkanacağımız... Elimden tut, gözlerimiz kapalı, düştüğümüz uçurumlar ölümü olsun korkularımızın. Tam kalbimin üzerine parmak izini bırakmışsın. Her gece eve gelişimde yıkanıyorum derimi yırtarcasına, çıkmıyor izin. İzin vermiyor ellerin. Sonrasında yorgunluk var; derin bir uyku .. Islak bir yalnızlık. Sevdiğin geceyi hatırlıyorum, "sen ne kadar da güzelsin!" diye, arada bir öpüp kokladığın, doyamayıp, sıkıca sarıldığın. Ateşinin yaktığı, sarılıp sarılıp kanımı kaynattığın geceleri... Anladım ki; düş dedigin aslında bir nevi kapana kısılmak. Çaresizce, yakalandığın hastalıktan kurtulmaya çalışmak. Tersimi çevir ey sevgili... Dikiş izlerimi göreceksin; düğüm atılamamış gecelerde sökülen düşlerimle yüzleşeceksin!

Kaza... Otopsi Raporu... " Kazara; bıçakla oynarken kalbine batmış" der doktor...

Yardım Çığlığı...

2009-10-12T12:23:00.000-07:00

Şaşkınım. şaşkınım çünkü seviyorum seni... Şaşkınlığım uzaktalığında değil, yokluğunda bile seni ne kadar çok sevdiğimi içime bağırmamda. Ama yoksun. Her seferinde geldiğin gibi kayboluyorsun. Tam sana herşeyi vermişken, herşeyi konuşmuşken, söylenebilecek o kadar çok aşk şarkısı varken kayboluşuna. beraber gidilemeyen sinemalara, konserlere. Yenilemeyen yemeklere, içilemeyen içkilere. Güneşin doğuşunu birkez bile beraber seyredemeyişimize yanıyorum. İçim kavruluyor, kaldırmıyorum yüreğim. Seni çok özledim, anlamadın. Nasıl bir cezadır diye tanrıma yalvardım. Tanrım bile meşgule düşürdü beni... Geceleri ağrıdan uyuyamıyorum, kalbim ağrıyor. ,İlacı sensin biliyorum... Yokluğunda dolduracak diye içtiğim içkiler bile kifayetsiz kaldı. Bir de şarkıların acısı yok mu, üzerine baharat kıvamlı hüzünler çöktürüyor ruhuma. Çıkıp gelsem mi acabasında ayaklarım. Çıkıp gelsem, karşına dikiliversem, seviyorum seni desem. Yalvarırcasına baksam gözlerine. Güçlü olmalıyım değil mi? Güçlü durmalıyım ki sen bana gelesin değil mi? Ne saçmalaık ama! Sevginin gücü kendisine yeter. Sevginin gerçekliği herşeyden ötedir. Gerçeklik!
Yalansız, riyakarsız, gerçeklik! Tek gerçek var; seni sevdim ben, seviyorum hala... Keşke sarılabilsen yeniden, ağlarım sevinçten. Ağlarım her gelişinde bana. Ellerin ellerimle bi kez daha buluşsun ne olur! Ne olur içimdeki yangının defalarca daha alevlenmesin. Dön geri; sarıl,; gitme geri.
Gözlerinin irisinde tanrılar yuvaladım. Tanrılar mabed yarattı sende. Tadın dilimde... Dayanılması ne güç, Tanrım yardım et bana...

"Denizde Kararti Var" Kazım Koyuncu... (Dinlenilesi türkü)

hayal kırıklığı temizleyicisi ve yaşam sevinci kapsülü..

2009-10-09T22:49:00.000-07:00

Evdeyim... Evimde... İnsanın güvende hissedebileceği, sığındığı, kent denen ormanın ve o ormanın vahşi hayatının dışında, tamamen koruma altında olduğum yerde. Öyle sanmıştım. Kimsenin beni evimde acıyla tanıştıramayacağını sanmıştım. Oysa şimdilerde öyle değil. Evin her köşesinde sen varsın. Her dokunduğumda sen. Kanepede, yatakta, yemek yediğim tabakta, banyoda. Elinin değdiği her yeri kutsal bir emanetmiş gibi korumaya alıyorum. Evimi senle dolu bir mabede çeviriyorum yavaş yavaş. Giydiğin giysileri özenle katlıyorum, kokun uçup gitmesin diye saklıyorum güzelce. Zaman zaman açıp kokluyorum teninin sindiği herşeyi. Yatakta yatamıyorum çünkü sen varsın. Kokunla, saçının teliyle. Sanki hala ordasın. Odalarda geziniyorum; dakikalarca düşleyerek geçmiş konuşmalarımızı, gülüşlerimizi, hüzünlenmelerimizi. Beraber yemek yiyip, gözlerindeki parıltıyı seyrettiğim anları. Aklım bana türlü oyunlar oynuyor, seni görüyorum, sonra kayboluyorsun. Evim benim kutsalım, sen benim mabedimsin.
Hayal kırıklığını temizleyecek deterjanlar ve leke çıkarıcılar olsa. Alıp şöyle bir kaç damla damlatsak hayal kırıklıklarının üzerine sonra hafif çitilesek. Çıkıverse kalbimizdeki leke. Hayal kırıklığı, kalp kırıklığı nasıl düzelir sevgili okuyucu. Sarıp sarmalasam, kalbimi alçıya alsam. Olmuyor, kırıklıklar geçmiyor. Tek ilaç var; o da sevgili. İlacım sevgilidir benim. O elinde geliverir yaşam kapsülüyle. Ölmekte olan kalbime, kuruyan ruhuma can verir. Yaşam kapsülünün tek sahibidir sevgili. Hayal kırıklarını temizleyen, kalbi iyileştiren ve yaşama kopmaz köklerle bağlayan tek ilaçtır elindeki yaşam kapsülleri.
Şimdilerde senden gelecek yaşam kapsülüne o kadar ihtiyacım var ki sevgili, ne olur beni bir başıma koyma. Ölüyorum...

Bilevlemek...

2009-10-09T02:58:00.000-07:00

Balkondan sarkıyorum, geldiğin günü hatırlıyorum. Yolunu gözlerimle taradığım zamanı. Seni görünce içimin kapladığı heyecanı. Ellerimle yüzünü avucuma aldığım; su içer gibi öptüğüm zamanları. Biraz utangaç, belki karışık halli, ama yine de sevgiyle sarıldığın geceleri. Elim uyduların bizi birbirimize bağlayan aptal minik aletinde dolaşıyor. Cesaretsizim, her zamanki gibi. Ya başka düşünürse, ya hep giderse. Ya da hep gitti mi? Sorular, sorular, sorular. Cevabını ben verdiğimde olumlu olmaya çalıştığım, ama konuştuklarımız aklıma geldikçe acının esiri olduğum, aslında hiç cevaplayamadığım sorular. Ne umut ama, hiç sönmüyor sana dair. Her zaman yanan ateş gibi gözümde. Bir ışık var tünelimin ucunda. Sensizlik beni çürütecek, ama içimdeki yeşil dal kırılmasın ne olur. Ne olur bir gece vakti "sen, sen" diye inlerken, kapımı çalsan. Hiç bir şey demeden kocaman sarılsan, ağlasam. Ağlasam, ağlasam... Sevinçten yorgun düşsem, kucağında uykuların en güzeline dalsam.
Ama yok!. Sen yoksun. Sessiz gece. Delilik zamanı gibi bir an var içimde. Çıkıp gitsem evden koşarcasına, sana gelsem. Kapıda yüzüm, kapıda gözlerin. Ellerin, güzel ellerin... Dünya ne yabancılıyormuş benim gibilerin düşlerini, anladım. Anladım şimdi olmayacak duaların sonuna hep amin dediğimi. Anladım şimdi burada var olan hiç bir şeyin, bana göre olmadığını.
Bıçak keskin olduğunu farkettiği anda çoktan bir şeyleri kesmiş....Aslında mesele şu, bir adamın boğazını da kesmiş olabilir, ekmek de.
Bir bıçak bir adam kesti, diğeri bir dilim ekmek.İkisi birbirinin aynı da olsa, keskin olmak ikisi için farklı anlamlar taşır.
İki ekmek bıçağından biri halinden memnundur, diğeri hayatını sıkıcı bulur.İki cinayet aletinden biri kendinden utanır, diğeri izin verseler kesmeye devam edecek o kadar öfkeli ve gaddar.
Öyleyse keskin olduğunu farkeden bıçak kendini bilir mi? O henüz yeni tanışıyordur kendisiyle.Daha içeri buyrun, daha içeri.
Bıçak kendini kesmemiş, henüz kendini bilmiyor o zaman.
Kese kese yıllar geçmiş, bıçak der ben keskinim, kendimi bildim.
Hiç kendini kesmemiş, keskin ne onu bilmiyor daha, bıçak kendini ne bilsin?

Bilevlemem lazım kendimi...

Aşk ile sevmek...

2009-10-08T01:41:00.000-07:00

Gözüm kör oldu... Çünkü sevmek böyle birşey. Oysa sevenin gözü görür, ama; sevenin gözü, kusur görmez!
Sevdiğinden başkasını görmemek kemâlidir belki sevmenin, ama onun daha öncesinde sevenin özelliği, kusur görmemesidir sevdiğinde! Sevmek, sadece “güzellikleri” görmektir! Hata, eksik, kusur, yanlış görmemektir. Güzelliğin hoşluğudur yaşanan, gönlünde sevenin. Kusursuzdur sevene sevdiği! Ne hata vardır görülecek, ne kusur, ne yanlış, ne de eksik! Hata, eksik, kusur, yanlış görülmeye başlandı mı, sevgi de kaybedilmeye başlanır ve giderek kaybolur…

Tanrıyı sevmek de, sevilende hata, eksik, kusur, yanlış görmemekle başlar. Hiçbir yerde, hiçbir surette, hiçbir zerrede. Bir kıvılcım ile başlar belki. Aşk ile. Ve gittikçe yayılır her surete… Görüldükçe türlü haller türlü yandan; “sizde bir türlü, bizde bir türlü,” dedirtir… Aşk, tanrıdan bir lütfudur. Tanrının anlamlarındandır; aşk ve dolayısıyla sevmek. Sevgili.... Sevgiliyi görünce göz, aşık olmaya karşı koyabilecek güç kalmaz karşısındakinde. Tuzun suda eridiği gibi erir varlığı “sevenin”, sevdiği karşısında… Unutturur sevene kendi halini bile aşk; sevilen ve sevgisi kaplar her yanını, her zerresini. Onun için, onunla, yaşar...
Beğenmek gibi değil, hoşlanmak gibi değil, eğlenmek gibi değildir sevmek. Bunların hepsinin sonu vardır, ama sevginin yoktur. Nihayeti yok olmak ise sevgidir zaten; yolda kalanlar, sadece o yolun heveslileridir.

İşte böylesine sevmek, dünyanın en zor işidir! Katlanması güçtür. Sabretmesi güç! Zira, hata, eksik, kusur, yanlış görmemek her yiğidin kârı değildir. Onları görmekle, sevgi de bir arada yaşanmaz ne çare ki… Aşığım demek kolaydır ama, sevdiği yolunda canından vazgeçmeyen değildir gerçek aşık. “Ben aşığım” sözü, “ben hata, eksik, yanlış, kusur görmüyorum; suçlamam, kınamam yoktur!” diyebilenin sözüdür. Bunlara takat getiremeyen, lâfıyla, taklidiyle avunur sadece aşkın, sevginin…

Seven, sevgisini kaybetmemek için “kendini” kaybeder… Nasibi olmayan ise benliğini kaybetmemek için “sevgisini” feda eder… Seven kişi “ben”ine sınır tanımaz, özünden gelen sınırsızlığı hisseder, kayıtsız yaşar. Sevdiğinden ne gelirse, kendinde onun ortaya çıkacağını bilir… Onun için aşığın yapamayacağı şey yoktur! Seven, “ben” derken, özündeki o sınırsızlığı hisseder! Sınırsız özdür o!

Sevgisine sahip olmayanın ise kendisi sanıp ben dediği, “ego”sudur aslında… Kendini üstün, özel, başkalarından ayrı görme meyli ile. Kahramanlar farklı olsa da egonun senaryosu hep aynıdır her defasında; bilenler bilir. Kusur görmekle başlar işe, hatalar, yanlışlar gelir ardından… Ve eksikler, eksiklikler… Sonra suçlar, kınar, hor görür… Sabahtan akşama dek “ben ‘hak’lıyım” deyip, böbürlenerek dolaşır etrafta… Ego da hata, eksik, kusur, yanlış görmez; o da suçlamaz, kınamaz! Ama sadece “kendini”! Asla kendinde hata bulmaz, kusur görmez, eksik görmez. İstemediği birşeyi yaşadığı zaman hemen karşısındakini suçlar, karşısındakini kınar… Ateşe düşer yanar, ama dönüp “bunun sebebi sensin” diye hep karşısındakini suçlar! Af dilemeyi bilmez! Sevgiyle başlayan nice yolculuğu bile tam zıddına, nefrete kadar götürür ego… Geriye kalan sevgisiz bir benliktir orada… Karşısındakilerde hata, eksik, kusur görerek içinde bulunduğu durumdan dolayı başkalarını suçlayan; hakikati olan “sınırsızlığı” kaybeder, “ego”suna tâbi olur!
Yaşadığınız her ama her istemediğiniz şeyin, her kötü anın, her mutsuzluğun, sadece ve sadece kendi perdeliliğinizden kaynaklandığını ve kendi ellerinizle taşıdığınızın neticesi olduğunu hiç akıldan çıkarmayın! İnsan için yaptığının dışında hiçbir şey yoktur! Bunların neticesinde, asla başkalarını suçlamayın, kınamayın, onlarda hata, eksik, kusur görmeyin!

“Kendilerine bir iyilik isabet ederse “ind-Allah’tan” diyorlar, ama kötülük isabet ederse bu “sendendir” diyorlar; de ki hepsi de ind-ALLAH’tandır.” (Kur’an-ı Kerim Nisa Suresi 78. ayet)
“Sana gelen iyilik ALLAH’tandır, sana isabet eden kötülük ise ‘nefsinden’dir.” (Kur’an-ı Kerim Nisa Suresi 79. ayet)

Kendini yanıltmakta direnmeyip, aldırmadan sevenin ve gereğini yaşayabilenin kalbi “aşk” ile dolsun!

Uyku

2009-10-06T22:43:00.000-07:00

Acı eşigi... Ağrı eşiği diye de adlandırılır. Ağrıya ve acıya dayanıklılık düzeyini anlatmak için kullanılır. Kadınların ağrı eşiğinin erkeklerden daha yüksek olduğu bilinmekte; bilimadamları bunu kadınların doğurgan olma özellikleriyle bağdaştırmakta. Bedensel ağrı eşiği ne kadar yüksekse, bedensel acıya o kadar dayanıklısınız demek. Bir nevii tahammül sınırıdır aslında...
Gece oldu yine. Yokluğundaki her gece de olduğu gibi, ağrıyor kalbim. Tahammülüm yok artık, ölüyorum her saniye... Hayatımı bir kez ileriye sarıp sonunu görmek istiyorum.. bazen ne yaparsan yap olmuyor... Bir kenti ağlatacak kadar acıydı gözlerimdeki acı. İhtimaller, hesaplar, kaos... İçim yangın yerinde gibi ve şimdi boş kağıtlarda çizemediğim yüzünün silüetiyle konuşuyorum. Seviyorum.. Sevmiyor.. Sevmiyorum.. Seviyor.. Seviyorum.. seviyor.. sevmiyorum.. sevmiyor... Kendimi yoluyorum, hiçbir şey olmuyor... Cehennemde bir mevsim yaşıyorum. Zaman sen olmadıkça yanımda, sonsuzluğa dönüşüyor. Masamda duran saatin tik taklarıyla bile kavga eder buldum kendimi dün gece. Dur artık diye bağırdım, komşumdan utandım sonrasında... Şimdi kollarımla kime sarılsam, tat vermeyecek senin dışında. Bu sabah, bol kanlı ve sancılı uyandım yatak kenarında. Burnum kanıyor, yatak kan... Şaşkınlığım o kadar kanın benden nasıl çıktığı. Ayna karşısına geçip ellerimi suya dokundurduğumda, yüzümde beş yaşındaki kız çocuklarının acemice yaptığı makyajlar gibi kırmızı halkalar, yan çizgiler. Acemice kanla bir makyaj... Kan nasıl bir merettir, çıkmıyor ellerden, çokca yıkamak gerekiyor.

Bir gece, gelsen. Uykum gibi geliversen... Kıvrılsan yanıbaşıma. Sımsıcaktın, yakardın.
Sar beni...

“Ben ol ki bilesin" Mevlana...

Tekme

2009-10-05T23:00:00.000-07:00

İnsanız ve insan olmanın da açık noktaları var. “Kaçanın kovalanması, kovalananın kaçtıkça değere binmesi” çoğumuzun defalarca yaşadığı, yaşarken pek anlamasak da, sonradan hep onay verdiğimiz bir önerme. Doğru. Gönül kaçanı kovalıyor gerçekten. Birini seviyorsun (çokca sevgili anlamında olsa da, bir arkadaş için bile olabilir) o da bunu anlayınca kaçmaya başlıyor senden.
Taparsan tepilirsin, tepersen tapılırsın (sanırım aslında “4s” olarak geçen kuralın en düzgün yazım şekli!)
Kötü davranmanın prim yaptığını bilen bir kaçan, kötü davranılmaktan keyif alan bir kovalayan!

Oysa sevmekten güzeli var mı? Birini seviyor ve bunu belli ediyorsun. Hatta teslim oluyorsun. Kartları açık oynadığın ve içinden geldiği gibi davrandığın içinse ızdırap çekiyorsun. Veya kaygan zeminde zoru oynayıp, gizemli davrandığında kuvvetli taraf olup, bu sefer peşinden gelinen oluyorsun. Her iki tarafta açık oynasa ya kartlarını demek geliyor insanın içinden…

Peki; okşayan eli itip, tekmeleyen ayağı neden öpüyoruz? Tekmelenmek veya acı çekmek bu sevgi denen şeyin olmazsa olmazı mı? Bilerek, isteyerek, hatta zevk alarak kul köle olmak . Karşımızdakinin bizim bir dediğimi iki etmemesi, hep alttan alması, daha sık arayıp sorması sanırım bizde “tamam, artık o benimdir” algısı yaratıyor. Ve biz insanoğlu sahip olduklarımızın değerini bilmiyor, hep sahip olamadığımızı istiyoruz.

Tutkular sahip oluncaya kadar yaşıyor.

İçimizden geldiği gibi, hiç frene basmadan yaşadığımız… Gözümüzü telefondan ayıramayıp çalan her telefonun, gelen her mesajın ondan olsun istediğimiz… Fazlaca üstüne düşüp ve onu tepemize çıkarttığımız zamanlar…

İşte tüm bunlar kaçanın kendini olduğundan daha güçlü ve daha bağımsız hissetmesini sağlamıyor mu? Çünkü artık o her istediğini yaptırabilen bir konumda, hem de benim kendi tercihimle. Her istediğini yapan, her şeyini feda edebilen kişi ise zayıf karakterlidir önermesi burada devreye giriyor; saygı azalıyor, küçümseme başlıyor.

Kovalayan daha bir hırs yapıyor, artan acı da ondaki motivasyonu tavan yaptırıyor. İstenmemenin bile istenir olmaya tercih edilebileceği bir seviyeye geliniyor. Ve… Kaçanın zorbalıkları kovalayanın tutkusu oluyor. Girdaba bak!

Defalarca “yeter artık” demelerin, anlık mutluluklara tercih edildiği zamanlar… İnsan nedense, kendisine ızdırap çektirenlere yeni ızdırap şansları tanımak konusunda çok hevesli. Sık olmasa da, tersine dönebildiği de oluyor bu durumun. Kaçanın kovalayan, kovalayanın kaçan rolleri alması. Kovalayan kendiyle “samimi” olabilmiş ve gerçekten yeter demiştir artık. Şimdi acı çektirmekten keyif alan, acı çekmekten keyif alır hale gelecektir.

Sadece karşılıklı ve gerçek aşklarda bu söz konusu olmuyor. Her iki tarafın da zaten gözü bir şey görmediği için, kaçma kovalama gizem vs. gündem dışı kalıyor. Oysa ben gerçekten sarıldığımda sevgiliye, gözüm hiç birşeyi görmüyor. Gönül sevmek ister, güvenmek ister. Aşkını pamuklara sarmalayıp sarmak ister!

Şimdi kendime dönüp baktığımda, ne yapacağımı bilmez bir halde, öylece bekliyorum; sevdiceğimin bana geri dönmesini.

Kupkuru...

2009-10-04T23:20:00.000-07:00

Geceler günlere dönecek. saatler, dakikalar, saniyeler. Ve bitecek günler ve geceler...sonra gün geceye tekrar dönecek. bir bakmışız, bugün "dün" olmuş. yarın, "şimdi". Böyle böyle azalacak herşey, acılarda, sevinçlerde... Sayınca ne kadar da çok geliyor insana;
ama o "kadar" da çok değil aslında. Ne yazık...

Sen hiç mutluluğun resmini çizmeyi denedin mi sevgili?
Deneme!
Sen bugüne dek hiç çizilmemişleri resmet...
Beni, seni... BİZİ...

"Sevgilim ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim
Elimde uçuk mavi bir kalem cebimde iki paket sigara
Hayatımız geçiyor gözlerimin önünden
Çıkıp gitmelerimiz, su içmelerimiz......

Her şey seni bekliyor her şey gelmeni"
(C.Süreya)

Çalmayan telefon, gecenin sessizliğini yırtsa...
bir an...sadece bir an...apansız...hiç beklenmedik bir zamanda.
tüm umutların tükendiği...bekleyişin uzadığı ve bitmek bilmediği bir anda.
ve sesin karşılaşasa, susmaktan yorulmuş sesimi.

İcraya verildi aşk. Ne var ne yok toplanıldı, elimde ne varsa alındı.
Şimdi bir turuncu oda, bir ben, bir de zeminin ıslak yalnızlığında başbaşa kaldık.
Kokun hala üzerimdekilerde,
yıkanmasam, hiç... Sen gelene değin...

Bilemedim...

2009-10-03T02:41:00.000-07:00

Sanki hangimiz tüm kalbiyle istememiştir delirmeyi ve hangimiz çaresizce ve korkuyla çabalamadık geri dönmeyi, delirdikten sonra? Gözlerinin içine aşkla bakarken, şaşkınlık var sanman, verdiğim tepkiye aldanmandandır. Oysa ne umutlarımın, ne de söyleyebileceğim çirkin sesli şarkılarımın anlamlarını bulabildin bende. Üstelik ne kadar da hevesliydim kucağının tam orta yerinde yuvalanmaya. Sebepsiz, niyetsiz, apansızın gidişinle, dolunayda; ayın bile varlığını hiç ettin. Öfke baldan tatlıdır, öfkemi duvarlara hapsettim. Geldin, sarıldın... Aşk dediğin kardan zarar. Şimdi tek başıma kaldığım bu turuncu odada, yeşil baharlar açsın diye günlerce dualar etmiştim oysa. Bana söylediklerinden sonra tanrı gözlerinle içimin nasıl dalgalandığını seyrettin dakikalarca. Söyle bana ey yar; hiç hayalim olan sen; gerçeğe değişilir mi? İçimdeki kelimelerle seni temize çekme kaygısıyla yanarak, sayfalarca yazıp duruyorum. Oysa çıkıp gelsen yeniden, sarılsan yine ve gitmesen ömrümce... Yaraların iyileşmesi ne kadar sürer ey sevgili? Yaralarımın izleri bile acıyor şimdi. Bilemedim kavrulacağımı, bilemedim hiç. Bilemedim ellerine yuvaladığın kalbimi çok acıtacağını. Bilemedim, bilemedim. Hiç bilemedim...

Gülüyor gibi yaptı,
Ölmüyor gibi yaptım...

Koş...

2009-10-02T04:06:00.000-07:00

Bileklerimi kesmeyi düşündüm. Dün gece. Enine kesince kurtulma şansı olurmuş. Kan kaybedermişsin ama tampon yapınca dururmuş. Boyuna kesmek lazımmış, gerçekten ölmek istiyorsan. Damarları parçalarmışsın böylece. Oraya tampon yapsalar da durduramazlarmış kanı. Soğuk zemine sıcacık yayılıverir taptaze kan. Kokuyu alır mı acaba burnum? Kan kokusu. Enine kesmek istedim önce, birileri beni bulur, kurtarır, beni sevdiğini anlar belki diye; enine kesmek istedim. Sonra bunları düşünmeyi kendime yediremediğim için de boyuna; canhıraş paramparça edercesine. Kendimi hayal ettim; yerde ölü... Banyomun mavi zeminine koyu kırmızı kanım yayılmış. Beni bulan sevgilim, şoka girmiş. Ağlamak ile şaşırmak acabasında. Belki de nefret eder, bilemem ki? Gerçekten ölüyken görebilsem, duyabilsem onun halini. Çok üzgünüm der mi? Ve yahut, korkak, hayattan kaçtı, beceriksiz mi der? Ne derse desin sevgilim olarak kalıcak. Seni seviyorum dedim ya, gerçekten seviyorum ey sevgilim deyip, yalan bir ölümden kucağına alsa beni. Sevgililer kanla mı beslerler kendilerini? Bir kadeh kanım var masada, afiyetle iç, ey sevgili. Bin kere öldüm bugün. Birileri tavanda asılı bedenimi indirsin, yüzüm daha da yaşla dolmadan.
Koş ey yazar olacak gerizekalı, koş ölümlere yine....

Kaşıntı...

2009-09-30T00:51:00.000-07:00

Farkına varamıyorsun mesela, elmayı dilimlerken parmak ucunu kestiğini, kapılarını kilitlemek yerine açık bırakıp gittiğini.. Sana diğer acılarını unutturacak kadar ağrıyor; kalabalığın içine saklanmayı denerken sobelenmeyi yediremiyorsun sonra kendine... Oysa evden böyle çıkmadın, aynanın havasız bakışları üzerindeyken göz kalemi kirpiklerinin arasında dolaştı.. Dudaklarını öpen çilek tadı aynı zamanda rengini de bağışlıyordu.. Yatak odasının gıcırdayan kapısından bile rahatsız olmadın aslında, bildiğin renklerden bir kaçı oracıkta duruyordu, düğmelerini iliklemeden yaşamak yine de hoşuna gidiyordu... Şimdi sende o fısıldayışları duyuyor olmalısın; çakırkeyif bir bilinç ki bu.. Duvarların içinden geçen geçmiş zaman hikayeleri, koltukların üzerindeki yanıklar, beyaz masanın üzerinde yaşamaya çalışan bir karış toz ve ağlarını buldukları her boşluğa ilmekleyen örümcek ahalisi.. Perdelerini açmadan önce onlarla konuşmalısın, az sonra içeri başka bir canlı girecek ve senin o duvarın içinden geçtiğini gördüğünde kimsesizlikle yıkanmış bu evi tutmaktan vazgeçecek... Sabırla dolandığım labirentin bir parçası eksikmiş artık biliyorum. Çıkış yok bu oyundan. Kapağını kaldırdım ruhumun ; birkaç toz zerresi, birkaç kurşuni gölge damladı zemine. Varlığımı ispatlayamayan bu dünya, yokluğumu ne yapsın ki. Zeminden ayak bileklerime sarıldım tekrar. Yeni bir ülke.. başka bir deniz... Yeni bir beden de yok. Göğsüne sarıldım . Neye katlandık bunca zaman bilmiyorum. İnsandan insana dolanan bir sarmaşık gibi zaman. İltihaplı bir yanılsama. Dışarıdan kendime baktığımda düşsel bir ironi, içerisi ise hepten karmaşa. Parçalanmış parmaklar koca kayaları kaldırmaya çalışıyor, daha çok arzu nesnesi lazım daha çok kandırmaca. Kaybolurken hayat, dağılmadan suya inmek imkansız oysa. Kıvrımlarında ateşi döverken umut,saçların ellerime yakışıyor. Bulunduğum bu yerden daha da çığlıkla keyfe varmak istiyorum. Külden bir atlasın peşinde, Tütsülenerek gizlenmiş gümüş yaprakları bulmalıyım. Sevgilinin göğsünde hayatı emen adamlar gibi ben de usulca ağız sıcaklığına doldurdum yüeriğinin nefesini. Kaynağımdan fırlayan tekilliklere aldırmadan, koyuverdim kendindimi tamda yaşamın ortasına. Gökyüzünün bütün ışığı ve karanlığı kutsal sandıklarımı yerle bir etmeden.
Bir kaşıntı gibi arkama saplanan yaşam, ıslak ve yırtıcı umutsuzluğumu yeniden diriltmeden sarılmalıyım sana sımsıcak...

2009-08-13T06:59:00.000-07:00

Bize sevmesini öğretmediler sevgili, bize hep sevgiyi saklamasını öğrettiler. Hep bekletmeyi..hep ertelemeyi...bu yüzden biz kiminle birlikteysek bir diğerini ama hep uzakta olanı özledik,hiç dinmedi doyumsuzluğumuz,biz hep uzaktakini sevdik sevgili...yanımızdakini değil,odamızın duvarının arkasındakini değil,bir şeyler paylaştığımızı değil,uzaklardakini ulaşamadığımız kadar uzaklardakini sevdik... Yanımızdakileri kırıp geçirdik incitip üzdük de, hep ulaşamadıklarımıza sakladık söyleyemediğimiz o güzel sözleri... Özlediğimiz sevgiden delice korktuk biz sevgili. Sevmek bizim için sınırlarımızdan hiç çıkmamaktı. Kendi sınırlarımızda sevmek hep kapana kısılmaktı.Bu korku yüzünden hep karşımızdaki insanların sevgisini eksik bulduk,küçümsedik onların sevgisini,yeni heyecanlar arama isteği vardı.Bir kişide takılı kalmak ne kadar basit diyorduk. Gözümüz hep uçan kuşlardaydı Yüksek dağların en tepesinden bakıyorduk insanlara biz. Sorun bizdeydi sevgili. Sevgiye inançsız olan bizdik...Bir insan bizi sevmeye başladığında yenildiğinde sevgimize; ondan uzaklaşır, nasıl da tiksinirdik sevgilerinden biz. Ama bizden biraz uzaklaşmaya görsünler onları yana yakıla nasıl da arardık. Çünkü biz sevilmeye alışmıştık, hatırlasana nasıl da ihtiyaç duyardık seslerine, kokularına. Kaybolmuştuk dağıttığımız sevgilerde. Kim bizi seviyordu, biz kimi seviyorduk. Sınırlar erir, karışırdı her şey. Öksüz sahipsiz bir sevgimiz vardı ama onu kime vereceğimizi şaşırdık. İnanırlardı bize,inanırlardı o öksüz, sahipsiz, başıboş sevgimize. Çünkü çevremizdeki herkes o kadar hasretti ki sevgiye.. Çünkü onlar da bizim gibi sınırlar içinde büyümüşlerdi. açılamıyorlardı kendilerini tanıyamadan çıkamazlardı, sınırdan izinsiz çıkış yoktu bize sevgiye geçit yoktu.Kaç zamandır kendimizi kandırdık sevgili. Kimi sevenler şarkılarda yaşatır sevdiğini,kimi eski cüzdanındaki eski, soluk bir resimde, kimi ise hayallerle süslediği sınırlı dünyasında anlatacak çok şeyleri yoktur.Çok olan sadece çektikleri acılardır sınırlı dünyalarında. Bunu bilirler sevgili,ama kıramazlar zincirleri. Aşkı,sevmeyi,sevilmeyi kendimizi adamayı o kadar çok özlemişken,aynı zamanda ikiyüzlülükte içimize işlemişti.Kendimden biliyorum,gözümüzde hayatımızın zerre kadar önemi yoktu.Gerektiğinde hayatımızı hiçe sayacak kadar kahraman ama bir o kadar da yalancı ve riyakardık sevgili. Patlayıcı bir madde gibi taşırdık sevgileri.Kaygı dolu,ürküntü dolu bir sır gibi taşırdık sevgileri.Okuduğumuz yoksulluk romanlarında,gözyaşlarıyla seyrettiğimiz filmlerde anlatılan kahramanların hayatlarından daha berbattı hayatımız aslında.Ama kendimize duymadığımız şefkati onlara duyardık.. Birbirimize ne kadar ne kadar üzüldüğümüzü gösteremediğimizden, birbirimizin derdine yeterince eğilemediğimiz için bu filmlerdeki kahramanların hayatlarına ağlardık doyasıya...Aslında birbirimizi çok sevmek istiyorduk,ama nedense çok utanıyorduk bundan ve hep erteliyorduk. Yürürken sokakta karanlıklar eşlik ederdi yalnızlığımıza. Sokağın sonunda o gökyüzünün yalancılığı bizi de vururdu kaybolan o sahipsiz aşkları da...

Kabul...

2009-07-31T12:33:00.000-07:00

hislerini kabullenmekle başlar her şey. hep nedenler düşünürsün ya, bazen de nedensizdir hayat. sen büyük anlamların arayışındayken, basit bir matematikle sağlamanı yaparlar. boş gözlerle bakarsın ardına sonra, elinde yalnızca bir ipucu kalır belki, ömür boyu onu çözmek zorunda kalabilirsin. kendini aramakla geçirebilirsin o ömrü. bakarsın ki, zaten “neden”lerin yüzünden buradasın. arayışın, tam da bulduğun anda başlamıştır. yeni yüzler, yeni sesler tuzaklarındır. yeni sözler… öfken bir kat daha artar nihayetinde. artık suçlayacak birini bulmakta zorlanırsın.
oysa herkes masumdur, bir o kadar da suçlu.
sonunda kafan karışır. enine boyuna düşünmeye bile cesaret edemediklerin gelir düşer aklına. sana neler söylenmiştir bugüne kadar? nerelerden geçmişsindir? neleri kabullenmişsindir? nelerden nefret etmiş?… şüphelerine sıkıca bağlıyken, bunca eminken yani yanlışlarından hayatın, neden tutup son adımda güvenmeye başlarsın? bir sonraki adımsa ilk adımdır, bilirsin. başka bir renge boyamak gerekir şimdi tüm olanları. başka bir sokaktan yürüyerek varmak aynı noktaya. durup orta yerinde hikâyenin, harfleri bir bir koymak cebine, kimseye çaktırmadan. usul usul sökmek yani tuğlalarını zamanın. sonra yeniden yazmak.
yazdığın sana uzak.
önce anlam vermeye çalışırsın. anlam veremediğin her şey anlamsızdır. yaşamak dışında bir zorunluluğun olmadığını hissedersin. hissettikçe daha hissiz sanırsın kendini. hislerinin kararlara yol açtığını bilmezsin. koşarak gidilecek yerler vardır, oyalanmak gereken yollar da. sense şarkını mırıldanarak yürürsün hep. ne kadar telaşlıysan, o kadar sükûnette. zamanını beklersin. sürenin dolmasını. çığlık atman gereken yerde saçma sapan susarsın.
başkaları konuşur senin yerine.
hayatın kontrolden çıktığı an, onun bütünüyle kontrolünde olduğunu sandığın andır. artık etrafında olup biten her şeyin “sen öyle istediğin” için gerçekleştiğini düşünürsün. uçsuz bucaksız bir teslimiyete yelken açmışsındır. varsayımlarında boğulursun. gözünü açtığında karanlığın ortasında bulursun kendini. bu kez her şeyi baştan alır, daha ağır adımlarla, daha düz bir çizgide yürümeye çalışırsın. yol seni “gideceğin” yere götürür.
başka bir yere gidemezsin zaten.
zaman zaman yönünü değiştiren olaylar yaşarsın. büyük bir dikkatle “asıl” yöne dönmeye çalışırken, bu çabanın, aslında tekrar yön değiştirmene sebep olduğunu fark edersin. o zaman da vardığın yeni noktanın (yeni yönün), ilerlemen gereken asıl yön olduğunu anlarsın (sanırsın). bu da yaşadıklarının ve yönünün aslında senin kontrolünde olmadığı anlamına gelir. bu noktada kontrolü tekrar kazanmak için yapman gereken, öncelikle, yönünü kabullenmek, en azından bir süreliğine de olsa, düz yürümektir.

ama sen öyle yapmazsın.

2009-07-29T01:59:00.000-07:00

Bana babamdan kalan cümlelerle öğrettiler konuşmayı
Yeterince yediremediğim sözcükleri dilimde biriktirdiler
Tükür dediler sonra
Tükürmeyi öğretmediler bana.
Bana acımın benzetmelerini öğretmediler.
Bana süslü cümlelerle bir bayram sabahı hediye alınmadı
Benim salıncakta sallandığım zamanı gören bir Tanrı yaratılmadı.
Bana yararlı bir düşünceyi söylemek için yollamadılar Cebraili.
Hiç melek görmedim,küçükken gözlerimin perdeleri kapalıydı evimizde perde yokken.
Ben küçükken yararlı besinleri bilemedim.
Yeterince günebakan ve su ile pişti toprağım.
Benim koşacak ayaklarımın olduğunu büyüyünce söylediler.
Kulağıma küpe olmadı uzun zaman.
Dışarıda çocukların yaşadığını bilmeden geçirdim.
Gökyüzünü görecek gözlerim varken
Daralttılar mavilerimi, yeterince yeşile çalan yılansı sözlerimi
Bulamadığımda sesleneceğim bir sesim olmadı.
Benimde oldu sevdiklerim
Ben telefon kablolarının içindeki teller ile oynamayı severdim
Ben mutfak dolabındaki çatlaklarla konuşmayı severdim.
Karıncaların dünyanın en eğlenceli hayvanlar olmadığını
Onların böcek olduğunu bilerek, avucumda toplardım.
Onlara kimse basmasın ve öldürmesin diye midemde saklardım.
Midemde çok sakladığım şey oldu.
Genişliğim, acizliğim, yeterince doluluğum bu yüzdendir.
Bilyelerim, yalan söylemeyeceğim, çaldığım bilyeyi yuttuğumda ilk ölümü tattım.
Elimden almasınlar onu da dedim.
Bana çocukluğumdan kalanlar hiç olmadı
Oluşturduklarımı insanlar aldı.
Babamın insan olduğunu, haberleri izlerken anladım.
Haber izlerdim, ölü bedenler sansürlenmediği zamanların adamıyım ben.
Erotizmin ve 90'ların popülaritesini anlamaya çalışan bir erkektim.

Bir gün arabam olduğunda onu zengin bir arkadaşıma verme kararı verdim.
Bunu olgunlukla kabul etmeli, yaşı elli de olsa.
Elimden alınacak olması ile uzaktan izleme kavramlarını o anda çözümlemeli.

10* (-32)
0 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 01 santimetre!
Bu rakamlar arasında ilk oyuncağımı yarattım.
Üstün bir insan olmanın ne kadar zor olduğunu gördüm
Kelebeklerin nefes alıp verdiklerini duyduğumda
Yaşatmanın ne kadar zevkli bir şey olduğunu anladım.
Tanrı'yı anladım.
Ona tapındım.
Tapınmanın ruhuma ne kadar çocukça hisler bıraktığını anladım.

Ben annemin dövüldüğünü gördüğümde
Tanrı'ya kafa tutmaya başladım.
Saçlarımı severdi,o yüzden giyotine gerek duymadan dilimi kesti.
Üç farklı anlamdan çıkan kadınlar çoğalttı etrafımda.
Bu kadar saplantılı olmamın ereğini yazdırdı kağıtlara.

Ben yazı yazmayı sonradan öğrendim.
Annemin gözlerinden tanıdım pişmanlığın şenliğini.
Dualar ile yürüyüşe çıktım.
Ayaklarımı koruması için hayvanlar öldürdüm.

Ben benzetmeden uzak bir acıyı yaşadım.
Şairane, edebi, ruhani, didaktiği,liriği.

Bir örnek ile başladım.

Annem babamı karanlık bir gecede terk etti.
Ben bunu nasıl edebi yapardım.

-Ağlıyordu bir adam uzağımda
Kanı şu anda yirmidokuz yaşında

Hayatımdaki kadınlar...

2009-07-24T06:58:00.000-07:00

Hayatımdaki kadınlar...
Şu anda hepsi farklı bir erkeğin koynundalar.
Hepsi kadınımdılar...

Okul yolundan koşarak dönmemdi
Ders telaşı yanı sıra onu görme heyecanı
Kağıtsız,kalemsiz aşklardandı.
Aşk bile denemezdi…
O ilk defa hayaldi....
Onu toprağa ektiklerinde çok ağladım.
O Tanrı'nın bana verdiği ilk aşktı.Acıydı...

Çocukların olmadığı oyun parkıydı.
Herkes farklı acılarını,kumlara bulaştırmıştı.
Bizler için kan korkaklık,kabuk bağlaması hüzündü.
Aynı kabuk çatlaklarıyla,koşturduk kedilerin peşinden.
O hayalperestti,ben çirkin.
O maske sunardı,ben takardım.
Büyüdükçe tüm kabuklar gibi maskelerde kayboluyormuş.
O taşındı parktan,park ise kayboldu villardan...

Sonraları,terlemiş bıyıkların çirkinliği
Eksik cinsellikler,beyin mastürbasyonları.
Büyüdükçe,zorla dokunulan tensel engebeler
Kız ve kadın arasındaki aptalca farklılar
"Nefesi kesen keskin kokular"
Vaatlar,hayaller,yalancı milliler
Ve Aşk...
Bir takıntıydı,ilk sevdiğine benzer gözler
Belki de anne sevgisine benzeyen közler
Yorulan gözlükler
Büyük gözlükler...
Bir geçiş dönemiymiş aslında,
kaçak bindiğimiz otobüsteki şoförün umarsız
"Arka tarafa ilerleyelim beyler" sözleri

Saklanmak için değildi aslında
Göze batan arka sıralar.
Çirkindik evet.Bu yüzden göz önünde değildik...
Konu aynıydı,"Lise iki" tarih kitaplarında.
Sultanlar,kadınlar,savaşlar.
Ve biri dedi ki; "Ben sevdiğime kıyamam"
Güldüler,çocuk gözlüğünü çıkardı.
Dolan gözleri ölen gözleri hatırladı.
Onlar güldüler...

Kendisiyle kaldığı yaşlara geldi.
Bir kadın tanıdı,kadın onu tanımaz.
Kadın,kendisine benzer kadınların olduğunu anlattı.
Belki ingilizce,belki ana dili fransızcayla.
Kendi neydi ki?

İki sene olmuştu, sevdiği kadınla beraberliği.
Bu seferki aynı yaştaydı.
Bir gece ağladığında,aşık olmuştu kız ona.
Erkek,ergenliğin(ergenliğinin büyük bir bölümü diyelim.) en hırçın döneminde
dokunamadığı kadını sevdi.
Ve o yaşta,kadına gitti.
Bilinmedik bir kentti
Kent meydanında,Kent meydanını sordurtan ona.
Kadın,topuklularıyla geldi.
El sıkışıp,bir kahveden sonra ayrıldılar.
Onca sadakat,garsona küstahça bırakılan paranın sahibi kadın sayesinde yok oldu.

Yıllar ona uzağın,soğuk tuzak olduğunu öğrettiğini sandı.
Bir sevgili daha buldu,bir sevgili daha.
Geçmişin acısı gibiydi,kalbinin sahte doluluğu.
Ne kadar dolu da olsa hep o kaybetti.
Uzak kentler,uzak kadınlar...

Korkunç uzaklık,yakın şehirlerde buluşulan diğer bir kadınla tekrar başladı.
Kadın;" Farklıyım" dedi,diğerleri gibi.
Sığ ışığın içinde,ilk defa bir kadına dokundu.
Eller titrer miydi,sıcak göğsün altındaki kalbe dokunurken?
Çirkindi oğlan,çok konuşurdu...
Bilirdi,dilin çirkinliğini kapattığını.
Karanlıkta dilinden düşenleri tek kendi duyuyordu.
Kadın uykuda,adam sessizliğe aşina.
Bir yılda,iki geceydi bu sessizliğe mana.
O gecelerde korkardı dokunmaya...
Bilirdi,her kadın gibi kadınlığından dönüşecekti bir yosmaya...

Gidişler,haplarla buluşmasıydı.
Son kadın,son kadın ve son kadındı tenindeki.
Kirlenmişti birbirlerine.
Hangi vücut,kirli bir erkek isterdi ki?
Zamanlar adamı yok oluşa sürükledi.
Neden giderdi kadınlar?
Neden severdi kadınlar?
Başka zamanlar,başka dudaklar...

Bir kaç yılda atılan kadınlardı hayatındakiler.
Verilmiş özgürlük,rahatlık ve kölelik duygusallığı.
Kusuru,kusursuzluktu.
O da gitti...

Uyandığında,vücudundaydı gözleri
Belli yanıklar,kesikler.
İğneden morarmış bilekler
Tek sözcüğü dilindeki, "O yaptı"ydı.
Beyin kendi kadınını yarattı.
Kırık aynalarda,parçalı suratlar yaşattı.
Kendi yarattığı kadın bile onu yalnız bıraktı...

Ölümünün birinci ayıydı.
Darağacının birinci ayı.

Ölü toprağa bıraktığı yaşlar sayesinde tanışacağız mezarlıkta
Orada uzananların hepsi aşkları için oradaydı.
Hepimizin ilk aşklarımızın ağıtıydı bu şölen.

Tenimde,acıyla eşelenmiş bir avuç..
Kasığımda yeşeren huzur.
Ağlayan bir adam.
Suratında utanç,devlet gözünde resmen kendininken bile.
Yasal sevişmenin,yasak gözyaşları.
Her anı öldüren anılar.
Yaşanmışlıklar,yitirilmişlikler.
Boşalmanın verdiği ironi.
Toprakta bile yetişmeyen hayaller...

Kızım ölü doğuyor diye asmalıyım acılı bedenimi.
Bir ölüm yaşadım,kasıklarımdan çıkan suyla hayat vermek isterken...
Ve bir adam tanıdım ben
Hayatına girmiş tüm kadınlarını, ilk kadınıymış gibi seven...

Oysa ben...

2008-11-21T06:32:00.000-08:00

anladım...
öyle sandığımı söyle
biraz daha anlayayım
vur birkaç satır daha sırtıma
kırbacından
biraz daha ağlayayım

uzun uzun bak
bak ama...
Gözlerinin içinden kaşıklayayım acıyı
gözlerinden gururumu bile yerim
göz
ler
in
bıçak bıçak değsin suratıma
dilime ulaşsın
gözlerin
nasıl olur da hayır derim…

vücudun bu akşam yastıkta sanki
sarılamıyorum
iter diye
bakamıyorum fotoğrafına
ağlatır diye
beni,
sadece beni…
Ben uzun parmaklarımla
hiç böyle sürmemiştim
saçlarını
sevgilimin
onun içindir ya
hala elim saçlarında kalsın ister;
utanmaz ellerim!
durmadan gösterir bana
ellerini.
elini
sorsan bana
anlatamam
Mavi sevgilimin saçları
ağlatır beni.

Oysa ben
ne yasemin kokularından
ne gecelerden
ne gündüzlerden
ne vaktini hayal edemediğin
anlardan
bahsedip durmuştum seninle

Sırf sen ağlamayasın diye…

Düşün yakamdan

2008-08-29T02:03:00.000-07:00

"İyi ki aynacı değilim
Hergün bir ayna kırardım
Sen ona baktığın için...
O sana baktığı için..."

Yaşama sırf gıcıklık olsun diye gülümsüyorum, elimden geldiğince. Ne istediğini bilmeyen şımarık zengin çocukları gibi miyim? Cevabı kim verecek? Bütün bu işler ne olacak? Hayat içinden çıkılmaz bir koasa dönüşürken, ben gol atmaya hevesli erkek çocukları gibiyim. Üstelik daha yeni yola çıktım ben, ama olsun; durdurun dünyayı inecek var! İneceğim be, yeter artık bu can sıkıcı yolculuklar silsilesi.

Çamaşır suyunu dikkatli kullanmazsan illa üzerine sıçrar leke bırakır. Aynı hayat gibi…. Hataları affetmez. Ve bu hataların lekesi silinmez. Böylece bu lekeli ruh bir pejmurde olur. Sanırım ben çamaşır suyunu her yerime bulaştırmışım. Aslında hayat; gazabından korkup, annemizin arkasına saklandığımız mahallenin büyük çocuğunun "hele bi annen gitsin de ben sana gösteririm!" bakışındadır. Sanırım ben dayak yemekten sersemlemişim.

Kendime çekiliyorum; içimde evriliyorum. Daha bir suskunlaştım. Evrildiğim yere dönmek istiyorum, tekrar uyumak uyumak, ve hiç uyanmamak... Tatlı bir rüya... sessiz ve de renkler:

"3 kere 5 kaç eder?" Elimdeki cevizlerin yarısını Ahmet'e versem; bende kaç kalır? Ya hepsini isterse? havuz kaç saatte dolar ve ben kaç saatte o havuzu içerim? Sorular, sorular, sorular!

düşün yakamdan!

Deli

2008-08-24T23:38:00.000-07:00

Kimi zaman bizi zengin kılan şey hastalıklarımız. Sabah erkenden kalkıp evden çıktığında, yolları arşınlayan ayakların, takip edildiğini sandıkça sıklaştırır adımlarını. Ve yol alır böylece.
Sağlıklı bir ruh ise kendini güvende hissetme duygusunun yarattığı extra bir güvenle rahat ve giderek uyuşuk bir hareket dünyasının kapısından içeri süzülür.
Kendine fazla güvenen zenginlerden geçmişteki diyalektik evrimlerine gerekçe olan niteliksel sıçrayıslar gibi büyük hamleler bekleyemezsin artık. Yalnızca sahip olduklarını koruma eğiliminde olmak bile yaşama sebebi onlar için. Hedeflediği yere uzun ve sabırlı çabalar sonucu ulaşan büyük (!) yazarlardan mükemmel ürünler beklemek hatadır. Onlar evrimlerini tamamlamış ve güven duygusunun cenderesine düşmüşlerdir artık.
Güven...
Üretime karşı, ona rağmen olup da onun yanındaymış gibi görünen en aldatıcı duygudur güven. İnsanoğlunu tarihin ilk çağlarından beri aldatıyor olması nedense hep gözden kaçmıştır. Oysa uyruklarına güvenen krallar alaşağı edilmiştir. Silah arkadaşına güvenen komutanlar hapislere atılmış. İskence görmüş ya da öldürülmüştür. Karılarına güvenen erkekler, kocalarına güvenen kadınlar ihanete uğramışlardır. Ancak bütün olumsuz deneyimlere rağmen "güvenmekten", dahası "güvenilmek istemekten" vazgeçmemiştir insanoğlu.
Aldatılacağını bildiği halde güven istemiştir. Kendini kandırdığını bildiği halde güvenmiştir kendine. Aslında hiç sahip olmadığı hasletleri yüklemiştir bireysel kimliğine ve kendini çevresindekilere öyle tanıtmıştır. Bilmediği şeyleri biliyormuş gibi davranmıştır.
Hep kendine çeken gizli ama cazip bir duygunun açılımıdır bütün bunlar. Güven duygusunun...
Kendine duyduğun güven...
Başkalarına duyduğun güven...
Başkalarının sana duyduğu güven...
Güvenoğlu güven...
Oysa ben insanoğlu insanları daha çok seviyorum. Küçük hastalıkları olan insanlar üretime daha yatkın oluyorlar ve kimi zaman onların küçük hastalıkları olan ruhlarının yarattığı dünya büyüleyebiliyor. İste genelin dışında kalan ama aslında önde giden grup. Deli dahiler grubu...
Bence, "Deli, dahilere ihtiyaç var". "Hastalıklı insanlar olmalı her zaman."
Dünyayı sırtlayanlar arızalı beyinler. Sonra diyorum ki kendi kendime, "İnsan ömründe bir kez de olsa, ben hastalıklı mıyım diye soracağı birşey yapmalı."
Bir kez olsun o çok güvendiği "güven" duygusunu yitirmeli. Kendini zavallı, çaresız bir sokak köpeği gibi hissetmeli. Ve görmeli o güne kadar hiç bakmadığı, bakmak istemediği bakir pencerenin hangi dünyaya açıldığını…
Bir kerecik olsun hastalıklı olmayı denemeli insan. Güven duygusunun yarattığı aydınlık düşler dünyasından yeğdir, karanlık gerçekler dünyası.
Hastalıklı insanların, ya da hastalık hastası insanların dünyasıdır bu. Hypochondriac'larin dünyası...
İngilizler hastalıklı hastası insanlara "hypochondriac" diyorlar. Çok hoşuma gidiyor bu kelime. Aslında kişinin fiziksel rahatsızlığı olduğunu düşünmesiyle ilgili bir terim "hypochondriac".
Benimse bugün aklıma tıpkı fiziksel olarak kendine güvenmeyen insanlar gibi zihinsel olarak da kendini beğenmeyen ve ruhlarının eksik ya da virüslü unsurlarını kabul eden insanları tanımlayan bir terim geldi. "Psychological Hypochondriac."
Normalde lunatic (deli)ler hastalıklarını kabul etme eğiliminde olmazlarmış. Gerçekten hasta bir deliye, hasta olduğunu kabul ettirmezken beynen sağlıklı insanların kendilerini psikolojik olarak rahatsız hissettiklerini anlatan bir terim biraz garip kaçarmış... Ama terim komik oldu yani...
Gülerken kendi kendime, "Kendine o kadar güvenme. Çünkü sen de hasta olabilirsin" dedim. Gülmeye devam ettim sonra. Umurumda değil. Sanırım biraz dinginleşmeliyim. Suskun ve durgun bir okyanusa açılmak için ihtiyaç duyduğum şey bu...
Sessiz bir deliliğin içinde yüzmek istiyor ruhum. Sabah erkenden kalkıp hastalıklı bir güne atmak istiyorum adımlarımı. Hastalıklı gözlerle bakmak istiyorum dünyaya. Yeşil örtünün süslediği yollarda, gerçekte olmayan adımlar görmek istiyorum ardım sıra.
Sessizliğin ortasında uzak diyarlardan gelen sesler duymak istiyorum. Deli kuşların acı ama, zihin okşayan cıvıltısı mesela.
Geri istiyorum yaşamın kaynağındaki deli aşkları. Geri istiyorum sevgilerin hepsini. Sevmelerimin hepsini feda etmeye beni sevene vermeye hazırım. Tehlikeli görünen masum suskunlukları dindirmek istiyorum yalnızca. Suskunlukların konuştuğu yeni bir okyanusa yelken açmak istiyorum. Sevmeleri, terin tadını duymak istiyorum.
Suskunlukların konuştuğu yeni okyanusa...
Suskunlukların konuştuğu...
Suskunluk...
Sus...

P.S. : Döndüm; evrildiğim yere...

Dört elle; çalakalem...

2008-08-11T03:01:00.000-07:00

Kötülük neye benzer? Karanlığa mı? Bir büyük duvar mıdır önümüzde aşılması imkansız. Kötülük neye benzer, kulakları sağır mı eder bir anda? Nedir kötülük? Belki de bir hayvandır kötülük. Ruhlarının en derininde, içlerinde bi yerlerde kötü karanlık kuyular barınrıdan insanlar var. Kurbanız hepimiz onlar için; ayaklarımızı kaydırıp o kuyulara hapsetmek tek istekleri. Acı çektiğimizi duymak... Bundan keyif duyan karanlık insanlar var... Sanki çocukluklarında hiç oyun oynamamış, bu oyunlarda hiç gülememiş çocuklukları saklı. Koşturmadılar mı acaba bir topun peşinde kan ter içinde?
İyilik kaçınmanızı gerektiren bişi değil aksine kendiliğinden hiç çaba göstermeksizin gelişebilen bir olgu. Siz yeter ki insan olmayı başarın, kötü kuyular sahibi olmayın. Şu kısacık ömrümüzde kendimize dolayısıyla sevdiklerimize ayırdığımız zaman o kadar az ki. Bu az zamanda mutluluklar kovalayalım. Ne olursunuz, güzel yeşil içinde yetişen çiçek misali sevinçleri köküyle koparmayalım.

Belki de asmalıyım kendimi ne dersiniz. Boynuma geçireceğim bir iple tavanda yetişmiş bir çiçek gibi, hafif esen rüzgarla sağa sola savrulmalıyım. Birisi beni bulup kopartana değin tavanda kalmalıyım. Sevinçleri hüzünleri ve yahut umutları en iyi ölüm mü anlatacak nihayette insanlara. Bırakın mızmızlanmayı, ve hoşlandığınız tene sarılın... Çünkü dünya aldatıcı bir topaç, eğlenmek için çevrilmiş. Ve tek sermayeniz sevgi ve aşk. Ne kadar biriktirirseniz o kadar artı taraftasınız.

Dedim ya , belki de asılı kalmalıyım boynumdan hayatın tavanına...

Sevgi...

2008-08-07T02:47:00.000-07:00

Zaman ve içinde yaşadığımız sistem o kadar yapay, yalan ve sahte ki... Sevgiler, dostluklar, ahbaplıklar o kadar iki yüzlü ve çıkara dayalı ki. İşte bu nedenle, içinde hilesiz sevgi taşıyanlara acı ve zor geliyor yaşadığımız çağ. Tebessümler, gülüşler, dokunuşlar, sevgi sözleri hepsi hepsi yalan ve sahtekarca geliyor insana. Hayatımda hiç kimseye kötülük düşünmedim, bilerek kimseye kötülük ettiğimi de sanmıyorum. Hayatım boyunca hep insanlara iyilik etmek için çırpındım, bunu beni tanıyan herkes bilir. Çıkar için babam da olsa elini öpmedim. Haksızlığına inandığım hiç bir olayda ya da hiç bir insana taraf olmadım. Yaşamım boyunca kimseye muhtaç olmadım, ama zengin de olamadım. Zengin olmam zaten mümkün değil. Çünkü ilaç ya da yemek paramı bile aç kalma pahasına da olsa ihtiyacı olduğuna inandığım insanlara verdiğim çok olmuştur. Bu huyumdan dolayı çoğu kimse hiç sevmedi beni... Düşünüyorum da sanki bütün ilişkiler insani değerlerin dışında ,yalnızca para ve çıkar üzerine kurulu. Çünkü birey olarak, toplum olarak el üstünde tuttuğumuz anlamsız değerler ve aldığımız kültür, içinde bulunduğumuz zaman bunu gerektiriyor. Bugüne kadar çevremdekílerden çıkar ilişkisini gözetmeden seven birkaç kişi tanıdım. Hayatı anlamak ve yaşama anlam katmak için; sevgiyi yakalamak ve anlamlı kılmak lazım. İnsanlar yüreğini sevgiye ayarlamalı ki kini, nefreti ve çıkarı Kaf dağının ötesine kovalasın. Yoksa insanı erdemleştiren, duyguyu sıcak, yüreği temiz tutan, çıkarsız, yalansız, sevgiye yönelmesí mümkün değildir insanın. Sevmeyen insanın hayatı zaten güzel ve anlamlı da olmaz... Sevgisini çıkarsız, yalansız sevdiklerine vermek, mal para yada yemek vemekten daha iyi değil midir?. Sevmek demek (hayatta ölmek değil ama gerektiğinde gözünü kırpmadan canını verebilmektir sevdiklerine.) Bazen düşünüyorum da insan sevmeden nasıl yaşar, toprağı, suyu havayı en önemlisi de insanı sevmeden nasıl yaşar? Kimi insan için yaşamak sadece bir dolup boşalma kanalıdir. Yanlızca yiyip içmek, tuvalete gitmektir. Lüks arabalara binmek ya vda başkalarına hava atmaktır. Ne korkunç ve tiksindirici değil mi? Hiç bir derinliği ve ağırlığı olmayan ve yaşadığını hissedip de neden yaşadığını bilmemek ne çirkin şey. Çevrenizde o tür insanlarla bir konuşun. Hayatla, mutlulukla , sevgiyle ilgili fikirlerini sorun, alacağınız cevapları bir değerlendirin ve göreceksiniz ki bu dünyada ot gibi yaşayan ne çok insan var. O zaman kızmadan bana hak vereceksiniz. Bu tür insanlar çevremizde o kadar çok ki. Oysa, insan sevgisi, sevdası, bilgisi, ilgisi, düşü, düşüncesi, kültürüyle insandır. (İnsan salt bir dolup boşalma kanalı değildir.) Sevginin kökeni insanınki kadar eskidir, insanla birlikte sevgi de var oldu yeryüzünde. Sevgisiz bir hayat koca bir hiçtir, boş bir kalıptır. Hayat koca bir kitaptır, sayfaları sevgiyle çevirdikçe ancak insan, insanlığının farkına varabilir. En kutsal sevgi karşılık beklemeden sevmektir. Karşılık bekleyen sevgi, gerçek sevgi değildir; çıkarcı, ucuz, basit ve günü birlik yaşanan sevgidir. Sevgi sanılan bazı günübirlik hoşlanmalar da kalıcı değildir, gelip geçicidir. Çünkü yalnız çıkara ve anlık hoşlanmalara dayalıdır. Gerçek sevgi hesapsız ve hilesizdir. Gerçek sevgi üzerine kurulan ilişkilerin temeli de öyle kolay kolay yıkılmaz. Sevgi kin ve nefret tutmaz, gerçek sevgide bencillik yoktur. Sevgiyle yapılan hersey yapıcıdır, saygındır, güzeldir.

"Sevgi üç türlüdür!.."
Birincinin adı "Eğer" türü sevgi!..
Eğer iyi olursan baban, annen seni sever.
Eğer başarılı ve önemli kişi olursan, seni severim.
Eğer eş olarak benim beklentilerimi karşılarsan seni severim.
En çok rastlanan sevgi türü budur. Bir şarta bağlı sevgi... Karşılık bekleyen sevgi... Sevenin, istediği birşeyin sağlanması karşılığı olarak vadedilen bir sevgi türüdür bu. Nedeni ve şekli bakımından bencildir. Amacı sevgi karşılığı birşey kazanmaktır. Evliliklerin pek çoğu "Eğer" türü sevgi üzerine kurulduğu için çabuk yıkılıyor. İnsanlar gençken birbirlerinin o anki gerçek hallerine değil, hayallerindeki abartılmış romantik görüntüsüne aşık oluyor ve beklentilere giriyorlar. Beklentiler gerçekleşmediğinde, düş kırıklıkları başlıyor. Sevgi giderek nefrete dönüşüyor. En saf olması gereken anne baba sevgisinde bile "Eğer" türüne rastlanıyor.

İkinci türe geçiyoruz.
Çünkü türü sevgi...
"Bu tür sevgide kişi, birşey olduğu, birşeye sahip olduğu ya da birşey yaptığı için sevilir. Başka birinin onu sevmesi, sahip olduğu bir niteliğe ya da koşula bağlıdır." Örnek mi?..
"Seni seviyorum, çünkü çok güzelsin. (Yakışıklısın!)"
"Seni seviyorum, çünkü o kadar popüler, o kadar zengin, o kadar ünlüsün ki.."
"Seni seviyorum, çünkü bana o kadar güven veriyorsun ki.."
"Seni seviyorum,çünkü beni üstü açık arabanla, o kadar romantik yerlere götürüyorsun ki.."

"Çünkü" türü sevgi, eğer türü sevgiye tercih edilebilir... Eğer türü sevgi, bir beklenti koşuluna bağlı olduğundan büyük ve ağır bir yük haline gelebilir. Oysa zaten sahip olduğumuz bir nitelik yüzünden sevilmemiz, hoş birşeydir, egomuzu okşar. Bu tür, olduğumuz gibi sevilmektir. İnsanlar oldukları gibi sevilmeyi tercih ederler. Bu tür sevgi onlara yük getirmediği için rahatlatıcıdır. Ama derin düşünürseniz, bu türün, "Eğer" türünden temelde pek farklı olmadığını görürsünüz. Kaldı ki, bu tür sevgi de yükler getirir insana... İnsanlar hep daha çok insan tarafından sevilmek isterler. Hayranlarına yenilerini eklemek için çabalarlar. Sevilecek niteliklere onlardan biraz daha fazla sahip biri ortaya çıktığı zaman, sevenlerinin, artık ötekini sevmeye başlayacağından korkarlar. Böylece yaşam sonsuz sevgi kazanma çabası ve rekabet girer. Ailenin en küçük kızı yeni doğan bebeğe içerler. Sınıfın en güzel kızı, yeni gelen kıza içerler. Üstü açık BMW'si ile hava atan delikanlı, Ferrari ile gelene içerler. Evli kadın kocasının genç ve güzel sekreterine içerler.
O zaman bu tür sevgide güven duygusu bulunabilir mi? Çünkü türü sevgi de, gerçek ve sağlam sevgi olamaz. Bu tür sevginin güven duygusu vermeyişinin iki ayrı nedeni daha var. Birincisi.. "Acaba bizi seven kişinin düşündüğü kişi miyiz?" korkusu.. Tüm insanların iki yanı vardır. Biri, dışa gösterdikleri, öteki yalnızca kendilerinin bildiği.. "İnsanlar sandıkları kişi olmadığımızı anlar ve bizi terkederlerse" korkusu buradan doğar. İkincisi de.. "Ya günün birinde değişirsem ve insanlar beni sevmez olurlarsa.." endişesidir.
Toplumlardaki sevgilerin çoğu 'Çünkü' türündendir ve bu tür sevgi, kalıcılığı konusunda insanı hep kuşkuya düşürür... Peki o zaman, gerçek sevgi, güvenilecek sevgi ne?..
Ve işte sevgilerin en gerçeği!..
Üçüncü tür sevgi benim 'Rağmen' diye adlandırdığım türdür. Bir koşula bağlı olmadığı için ve karşılığında birşey beklenmediği için "Eğer" türü sevgiden farklı bu.. Sevilen kişinin çekici bir niteliğine dayanıp, böyle bir şeyin varlığını esas olarak almadığı için "Çünkü" türü sevgi de değil. Bu üçüncü tür sevgide, insan "Birşey olduğu için" değil, "Birşey olmasına rağmen" sevilir. Güzelliğe bakar mısınız?.. Rağmen sevgi... Esmeralda, Qusimodo'yu dünyanın en çirkin, en korkunç kamburu olmasına "rağmen" sever. Asil, yakışıklı, zengin delikanlı da Esmeralda'ya çingene olmasına "rağmen" tapar!.. "Kişi dünyanın en çirkin, en zavallı, en sefil insanı olabilir. Bunlara 'rağmen' sevilebilir. Tabii bu sevgiyle karşılaşması şartı ile..." Burada insanın, iyi, çekici ya da zengin konum edinerek sevgiyi kazanması gerekmiyor. Kusurlarına, cahilliğine, kötü huylarına ya da kötü geçmişine "rağmen" olduğu gibi, o haliyle sevilebiliyor. Bütünüyle çok değersiz biri gibi görünebiliyor ama en değerli gibi sevilebiliyor. Yüreklerin en çok susadığı sevgi budur. Farkında olsanız da, olmasanız da, bu tür sevgi sizin için yiyecek, içecek, giysi, ev, aile, zenginlik, başarı ya da ünden daha önemlidir. Cevap verin lütfen; Kalbinizin derinliklerinde, dünyada kimsenin size aldırmadığını ve hiç kimsenin sizi sevmediğini düşünseydiniz, yiyecek, elbise, ev, aile, zenginlik, başarı ve üne olan ilginizi yitirmez miydiniz? Kendi kendinize 'Yaşamamın ne yararı var ?' diye sormaz mıydınız?
Şu anda en sevdiğiniz kişinin sizi sadece kendi çıkarı için sevdiğini anladığınızı bir düşünün.. Dünya birden bire başınızın üstüne çökmez miydi?. O an yaşam size anlamsız gelmez miydi?."
Diyelim sıradan bir yaşamınız var.. Günlük yaşıyorsunuz. Günün birinde gerçek, derin ve doyurucu bir sevgi bulacağınızdan umudunuz olmasa, kalan hayatınızı nasıl yaşardınız? Böyleleri ya iyice umutsuzluğa kapılıp intihar ediyorlar ya da iyice dağıtıp yaşayan ölü haline geliyorlar. Bugün yaşamınızı sürdürebilmenizin nedeni 'Rağmen' türü sevgiyi şu anda yaşamanız ya da birgün bu sevgiyi bulacağınıza inancınızdır... Bugün yaşadığımız toplumda herkesi doyuracak bu sevgiyi bulmak zor. Çünkü herkesin sevgiye ihtiyacı var.. Kimsede başkasına verecek fazlası yok! Yakınımızda olan birinin bu sevgiyi bize vermesini bekleriz. Ama da o da aynı şeyi başkasından beklemektedir. Peki bu dünyada sevgi ne kadar var?
El cevap: Açlığımızı biraz bastıracak kadar.. Ve de yemek öncesi tadımlık gelen iştah açıcılar gibi. Bu minnacık tadım, bizi daha müthiş bir sevgi açlığına tahrik ve teşvik ediyor. Bu minnacık tadım sevgiye ne kadar muhtaç olduğumuzu anlatıyor. Büyük bir hırsla ana yemeğin gelmesini ve bizi doyurmasını bekliyoruz.. Hani nerede?.. Hepsi o...

Dünyadaki en büyük kıtlık, 'rağmen' türü sevginin yeterince olmayışıdır!..

Herşeye rağmen beni seven birisi lazım!

Hesap

2008-08-02T00:27:00.000-07:00

7 gün=1 Hafta=168 saat

Günlük hesap:
12 saat iş + 8 saat uyku + 1 saat yemek, banyo, wc, vesaire = 21 saat
24 saat - 21 saat = 3 saat (yaşam zamanı)

3 saat x 6 gün (iş zamanı) = 18 saat (hafta içi kişisel zaman)

18 saat + 16 saat (pazar kişisel zaman) = 34 saat (kalan kişisel zaman)

168 saat- 34 saat = 134 saat

34 saatlik yaşam için 134 saatimizi harcıyoruz. Ne kadar trajik!

34 saatimi seninle geçirmek istiyorum, çok mu?

Teğet geçiş...

2008-07-31T04:33:00.000-07:00

Korkusuz bir ağaç gibi gövdeni doğrult öyleyse , toprağı yumruklayarak…
Neye benzemeli insan ?
Duru bir su düşün . Ne kadar berraksa; aktığını o ölçüde gizleyen . Hiç bir şey gizlemeyen daha doğrusu , aktığı farkedilmeyen . Sevgi en çok o suya benziyor galiba . Başı , sonu , dibi bilinmeyen , arındıkça . O ırmak saydam akar , sen bakınca kör olursun . Her şeyi gören bir kör... İnsan nedir? Genelevin çırpı bacaklı çocuk fahişelerinden tiksinen varlık mı? Altındaki fahişenin kalp atışlarını sağ memenin altında duyunca şevkat duymak mıdır insan olmak? Beş dakika sonra aynı kadınla bir daha hiç görüşmemek midir? İrin ırmakları akıyor içimizde, yüzleşmeye gücümüz yetmiyor. Düşlerimiz ipotek koyuyor aklımıza bile. Nasıl boğulmayız? Büyük mavi denize dökülür ırmaklar. Deniz de gerçek. O denizde hayat buldu, ordan karaya çıktı tanrı da sevgi de. Biliyor musun insan öldürmemiş kişi insan sevmez.
Peki ya güçlü olmak? Güçle ve haklı omak?
Güçlü, haklı olmaya gereksinim duymaz; ama haklı, güçlü olmak zorundadır! Gerçekten, haklı bir insan eğer güçlü değilse, zayıf yapısıyla haklılığını nasıl gösterecek, nasıl kabul ettirebilecektir karşısındaki zorbaya! Haklı olmak, sorunlardan uzak olunacağı anlamına gelemiyor hiçbir zaman; haklılığın ile, güçlü de olmak zorundasın. Güçlünün haklılığının sorgulanabilir olması, evrensel bir erdemdir.
Eğer kendini güçlü hissediyorsan ve gerçekten güçlüysen de bunu sevgi ile yoğurmalısın. Ben kendi haklılığımla yaşarım başkalarının düştüğü boşluklar beni ilgilendirmez. Onlar güçsüz oldukları için haksızlar zaten diye bir yaklaşım sergilemek bir insanlık ayıbıdır. Gücünü sevdiklerin için kullan ve onlara yardım et. Yarı yolda bırakma hiçbirini. Güç eğer sevgiyle yoğrulursa ve terk etmez ise zorda kalanı erdemli olabilmenin yolunu açar. Hiçbir yorgunluk seni gücünden alıkoyamaz. Sevmek güç ister. Eğer sevmiyorsan zaten güçten de yoksunsun demektir. Diğerleri; yani ev,araba,kariyer,mevki-makam yada standart üstü bir yaşam sana güç sağlamaz. Çok fakir olabilirsin, işsiz olabilirsin ama güçlüsündür. Çünkü içinde sevgi vardır ve asla kimseyi terk etmemişsindir. Kendimize yalanlar söylemeyelim. Ben kimseyi bırakmadım, onlar beni bıraktılar yada bırakmaya beni onlar zorladılar bakışı gücü olumsuz kullandıktan sonra ona kılıf uydurmaktan öteye geçmez. Ne demişler; minareyi çalan kılıfını uydurur. Ailemiz bizi ne olursa olsun kabul eder. Asıl maharet bizi ne olursa olsun kabul edebilen insanlar bulmaktan geçer. Gerçek güç budur!
Niteliği ne olursa olsun herhangi bir güç, eğer genel anlamda insana, insanlığa ve de en önemlisi tümel yaşama bir yarar sağlayıcı nitelikli değilse, yaşama artılar katmıyorsa, kazandıramıyorsa, bu gücün iyi ve doğru bir güç olarak kabul edilmesi kesinlikle olanaksızdır. Çünkü iyi olan, güzel olan; yararı umulan olmalıdır, güzelliklere götüren ve güzellikler yaşatan olmalıdır.

Setenay Guashe

2008-07-29T00:32:00.000-07:00

"Birgün Nart kadını Setenay Guaşe Psıj'in kıyısına gitti. Orada yeşil dalları ırmağın üzerine eğilmiş uzun söğüt ağacının yanında olağanüstü güzellikte bir çiçek gördü. Işıl ışıl öyle parlıyorduki Stenay Guaaşe gözlerini alamıyordu. Sanki beyaz yaprakları sabah güneşinin parlak ışıklarında yıkanıyordu. Setenay Guaşe çiçeği alıp götürdü ve evinin önüne dikti. Ertesi sabah hemen çiçeğin yanıuna giden Setenay Guaşe onu tanıyamadı; dermansız düşmüş yaprakları buruşmuştu. Çok üzüldü Setnay Guaşe. Tekrar Psıj'in kıyısına gitti ve yine aynı çiçeği buldu, getirip evinin önüne dikti. Fakat o da soldu! Nart kadını bu harika çiçekler onun yüzünden öldüğü için üzülüyordu. Setenay Guaşe üçüncü kez ırmağa gitti. Bütün gün aynı çiçeği aradı. Sonunda akşama doğru onu buldu, yine evinin önüne dikti ve yatmaya gitti. O akşam rüzgar gökyüzünde bulutları hareketlendirdi. Şimşek çaktı, gök gürledi ve ılık bir yağmur yağmaya başladı. Setenay Guaşe'nin kalbi sıkıştı: "zavallı çiçek, yağmur seni öldürecek!" Sabaha doğru hava sakinleşti. İnsanın tenini okşayan bir güneş çıktı. Setenay Guaşe gözlerine inanamadı: Çiçek ışıldıyordu! -Su çiçeğin canını kurtardı, diye bağırdı. -Su can gibidir. Derlerki, insan ilk kez o zaman anladı suyun yaşam gücünü. Bu çiçek şimdi de Nart toprağında yetişiyor ve güzelliğiyle göz alıyor. Ona "Setenay çiçeği" diyorlar...

Özet

2008-07-22T01:05:00.000-07:00

hayal ediyorum....

yanımıza su aldım;
terleyip, susarız diye...
ne çok zaman olmuştu
beraber terlemeyeli....

sevişmeleri sevme öncesindeyiz şimdilerde. terim tenine haritalar çizse...
nefesin yüzüme vuruyor;
hızlı...
haykırış...

öptüm sonrasında burnunun ucundaki
ter damlasını...

Sevgiliye Öğütler: Yalnız Sevişmeler...

2008-07-19T00:13:00.000-07:00

Ne çok söz söylendi, ne çok kalp kırıldı.Ne çok çiçek açtı, ne çok gün geçti. Ne çok boşluk , ne çok beyhude vakit. Her şeye rağmen iyi ki sevmişim diyebilmek , iyi ki sevmişim. Ne güzel aktı ırmak , ne güzel, ferah mavi bir gök oluncaya kadar genişledi göğsüm. Derin bir soluk , rahat ve sessiz. Sarı güneş altında kuşlar uçurduk. Dört bir yanı sardı yasemin kokuları ve ben ilk defa aşık olunca anladım büyük bir bütünün küçük bir parçası olduğumu. Kalp hiç onarılmadı , kırık dökük devam ettik , yasemin kokusundan bildik hayatı. Dans etmek sonra , nihayet durmak. Doğru nota. Duran sonsuzluk. La. Sessizlik lütfen, yalnızlık. Durun, bu ben değilim. Bu siz değilsiniz. Bu yağmur sonrası telaşları, yavaştan kalabalıklaşan çarşı, ürperen taşlar, davetsiz rüzgar, bu aniden yanan sokak lambaları, bu turuncu hasret, bu tedirgin bekleyiş, sevecek miyimler, gülecek miyimler, nihayet vaz geçmek. Vaz geçtiğinde açan güneş. Güneşin en mahrem anı. Hepsi bu işte, ıslak tüylerini silkeleyen bir sokak kedisi. Güçsüz müdür? Değildir efendim, hepsidir.
Hepsinden sonra okusaydın filozofları, o zaman şiirsiz cümle kurmazdın, ama şiir başka türlü olurdu, dans etmeden geçirmezdin bir günü. İşitmek için susmak gerek. Sus. Dayanabildiğin kadar sus. Büyük ses konuşacak o zaman. Bilgelik son bulacak. Boynun bükülür, güzellik karşısında çaresiz. Bu da güzel, beklediğin gibi çıkmaz, diridir, baygın değil kokusu. İki adam var; biri savaşa karşı; barış der, diğeri bu savaşlar kıyamet alameti. Hangisi daha imanlı? Büyük sesi dinle de yanıt ver, dostum. Barıştan başka tohum var mı, selamdan başka tohum var mı?Günlerdir çıldırıyorum tek bir güzel söz duymak için, içten ve güzel bir söz. Ne yaptılar bize? Biz kimiz, onlar kim? Herkes aynı değil mi? Günlerdir göğsümün üstünde yanıp duruyor ufacık, sızlayan bir ateş. Günlerdir çıldırıyorum aşk içinde, aşk mı bu, aşık olma isteği mi . Su bulandı. Ne zaman , hangi ara? Hasretten yorgun düştüm. Özlemekten ve beklemekten tükendim. Sen o’sun dedim, o kim dedi, hep seni özledim dedim, ben kimim dedi, gurbetteymişim dedim , neresi burası dedi, anlamıyor musun tanışığız dedim, ne saçmalıyorsun dedi, sen bensin dedim, tam da bu yüzden ayrı yüzlerimiz var, tam da bu yüzden sen kadınsın ben erkeğim, aramızda bu ayrılık var, doldu gözleri, canımın içi gözler, yine yanılmak istemiyorum dedi, yine hayal kurmak, yine acı çekmek, yeniden dünyaya düşmek istemiyorum, çok canım yandı, bak kırılmış bütün kemiklerim, yeni yeni toparlanıyorum, git dedi ağlayarak, ne olursun git. n çok korktuğumdu benim de yeniden dünyaya çakılmak. Biliyordum aşk biter, aşkın tanımıdır bu. Korkutan çarpışma mıdır yoksa buraya hapsolmak mı? Çantamdan bir gül çıkarıp koydum masaya , beni kabul et, beni kendine yaklaştır, bak elimden gelen bu demekti çiçek vermek, belki dahiyane bir penis tasviriydi. Hayır dedi. Hayır.
Çiçeğe aşık oldum; çiçek , çiçek olduğunu bilmiyordu.
Selam olsun eseri kendisi ve hayatı olana , ölüm geldiğinde mahçup olmayana selam olsun , selam olsun ölüm kadar sade ve keskin hayatlara , selam olsun canlara. Can kopar, yürek acır.
Merhamet denizinde sevgi köpürdü.Babamın şefkatini kesin bir delil bildim. Sevildikçe köpüren pırıl pırıl deniz. Sevgi o denize yakışır. Adalet dağıtan merhametlidir, her şeye hakkını verir. Merhametsiz olan bilmez, anlamaz, tanımaz; oysa sanırsın ki duygular aldatır. Aklın iddiası. Akıl objektif olma iddiasını basitlikten alır, dar pencere. Objektif olan sarıp sarmalamış bir merhamet olabilir ancak. Merhamet diyince ne dendiğini yeni anlıyorsun. Merhamet sonsuz bir bilme biçimidir. Merhamet bütünüyle umuda kesmiştir, umuda düşmüş ve aydınlatmış bir ışıktır. Sevilince titreyen bir aydınlık. Kelimelerin anlaşılması ne zor, yanlış anlaşılması ne kolay. Her insan bilir bunu. Bazen talihsiz şakalar gibidir kelimeler, havada çarpışan iki sineğe benzer. Merhamet diyince kuşatan olduğunu unutma. Çepeçevre kuşatır merhamet. Umutla yol alır. Kırılan ümit veya vicdanın sızlaması.
Aç insanın iştahı , keyif düşkününün iştahı. Doymak için duyulan açlığın lezzet için duyulan açlığa dönüşmesi niteliksel bir iyileşmedir. Sevgi ve diri kelimelerinin birbirine yakın olduğunu seziyorum , burda susmalı ama. Keşke hep bildiğimiz kadar konuşsak.
Yalnızlık bir iman sınavıdır. Sınav sırasında sessizlik, kendi koşullarıyla tanımlı sınav, bu açıdan gerçek de yalnızdır.Yalnızlık sınavı yahut gerçekle yüzleşme. İnsanlar çevrende dolandığı sürece sahnede rol yapıyorsun.Yalnızlığın olmadığınıysa akılla anlayamazsın.Akıl yalnızdır ve gerçek.
Çala kalem yazılmış bir defterim var , yaprak gibi titriyor , o defter kalbimdir. Yırtılıp gitmesin , sahip ol , sakın ve koru. Unutma, kalp hiç yorulmaz, ölü veya diridir.
İşte böyle aşktan söz ettikçe, hayattan ve ölümden, biri çıkar , abartma der , güzel söz söyleme hevesine düşmüşsün , kibirden başka bir şey değil bu. Üstelik karın doyurmuyor yazdıkların , soğuk bir yatağa genç bir kız koymuyor.Yarın başka laf edersin, bu gün başka. Her söz boş değil mi? Cevabım şudur ; her hayat boş değil mi , elimden gelen budur. Bilmiyorum ölümden sonra ne olacağını, en büyük aşkın neden bittiğini bilmiyorum, neden bu dünyaya sıkışmış gibi hissettiğimi bilmiyorum, neden ölümden bu kadar çok korkup en derinde ümitle arzuladığımı ben de bilmiyorum. Acı çekiyoruz kardeşim, insan olmak çok zor. Çocukluğumuzu yitirdik ve bu başımıza geldi, aklımız başımıza geldi. Üstüne ölümün gölgesi düşmemiş tek bir an yoktur artık. Doğduğum anda korkudan yandım, annem sakinleştiriyordu beni. Anne , Allah’ın bize acıyıp bağışladığı teselli. (mi?) Ayrılık dışında bir acı tadamaz insan ruhu. Depresyon, kaygı, korku verdiğin biyolojik yanıtlar yalnızca, tuttuğun yasa. Bir yaşa gelir ve ne yaparsan yap, burada yalnız ve sürgün olacağını sezersin. Sonsuzluğun kıyısında sakinleştirir, okşar birbirini dostlar, aşıklar, kardeşler. Elden ne gelir, dayan. Bütün kelimelerin kökeni ‘ayrılık’ tır. Bu yüzden şüphen ve çaresizliğin hiç bitmez. Kelimeleri birer birer elersin, akıllı bir insansan. Ayrılık ve birlik kalır. Sonra ayrılık kalır. Ayrılık kelimesinin anlamını düşünmelisin. Ne demek istediğimi açıklamaya çalışıyorum; yıllardır tanıdığın bir arkadaşınla bir müzik dinlediğini düşün. Hüzünlü bir keman. Çok etkilenmişsin ve o anda aynı şeyi hissettiğinden eminsin. O der ki , sanki sevdiğim birini kaybetmişim, bir ayrılık hüznü bu. Sen dersin ki, gelip geçiyor hayat, kendi ölümümüzün hüznü bu. Sonra aniden anlarsın, kelimelerin farklı olması kandırıyor insanları, hissettiğin tamamen aynıdır, sonra ölüm de kendinden ayrılmaktır. Arkadaşının bildik yüzüne bakıp emin olmak istersin ve eminsindir. Ayrılık diyince kelimeyi aşmaktan kastettiğim bu. Ne hissettiğimi asla kelimelere sığdıramam, benim için ayrılık zerrelere parçalanıp yok olmak gibidir. Sen kendi içini dinle şimdi. Bu duyguyu kelimeleri boş verip de tanı. Ayrılık içindeki hiçlikle tanıştırır seni. Ve belki ikimiz başka başka isimler koyduk ona , sen yalnızlık dedin benim ayrılık dediğime.
Sarfettiğin her kelimenin ve inandığın her fikrin bir gün boş gelebileceğini biliyorsun. O yüzden insanlara faydalı olma fırsatını kaçırma ve kendini büyük görme. İyi şeylere inanmak daha zordur. Böylesi hataysa , hatan güzel olsun. Hatası güzel olanın doğrusunu düşünemiyorum. Nasıl direndiğimize bir bak, bu güzel saraylarla, bu güzel kilise ve camilerle, bu güzel müzikle, bu güzel resim ve heykellerle, beyaz boyalı duvarlara mavi pencereler yakıştırarak nasıl direndiğimize , biz burdayız diye nasıl haykırdığımıza bir bak. Topraktan fışkıran bunca bina, üstüne çiçek işlenen beton, saçlarını toplayan bir kız, bu güzelliğin kaynağı ne? İnsana olan inancımız kayboldukça estetiğin nasıl çöktüğünü izle. Artık hangi film, hangi kitap, hangi efsane bizi bizden alsın, inanmıyoruz, insana inanmayanlar çağı çirkin olacak.
Kalıbı kırmayan öze varamaz. Niyeti öze varmak olmadan kalıba vuran kendini kırar. Kalıp kutsaldır. Halk inanmak ister, büyük denilen adamların kapısına yığılır, büyük denen adam gerçekten büyükse, yalnız kalınca yalvarır, kendisi ve herkesin kurtuluşu için. Büyük adamlar ne yalnızdır, elle tutulan gözle görülen kimse olmaz umut bağlanacak. Elinden bütün gelen budur, halk bilmez asıl kendinin ne büyük olduğunu. Bunlar hep kelimeler, özüne yürüyenler doğru söylediğimi bilir, o yolları yürümüşler düşündüğünden çok var.
Barış istiyorum.Baharda çiçekler açan ağaçlara benzemeli , sonra yeşeren , sararan ve korkunç bir şekilde kuruyan , canlılığımız aşırılaşmalı. Ne kadar diri olursak o kadar iyi. Dünyaya ne kadar çok karışırsak o kadar iyi. Mutluyken sığlaşan, çiğleşen adamlar gibi değil, dirildikçe hafifleyen kelebekler olalım. Rengarenk, sessiz, haddini bilen . Ve bilgelerin yanından kanat çırpıp uçalım, ta çiçeklerin koynuna kadar. Biz de biliriz hüznü kardeşler, yine de dans güzeldir, hafiflemek iyi. Bütün felsefe fakültelerine spor dersi koyun. Sizi müzikten, danstan , spordan uzakta tutan ne varsa çıkarıp atın hayatınızdan. Öyle bir hayatı yaşamaya değmez.
Bu ağırlık niye ? Soylu neşeye selam olsun, insanların sesini soluğunu kısan sömürüye lanet olsun. Yazıklar olsun bize, birbirimizin kanını içtik, devam edicez bir süre. Kendinin zalim olduğunu görmeden zulme karşı çıkma. Acıdan doğan bilinç eksiktir. Ne zaman bir insan diğerini ezse, sömürse, hakkını yese, iki defa kötülük eder. İkincisi onu eksik bırakmasıdır. Yoksulların yalnız parasını değil, bilincini ve insanlığını çalarsın .Öfke içindeki o bilinç eksik kalır. Bilincin acı doğurduğu eski bir Yunan efsanesi. Hep altta yatan, saklanan , hoşa gitmeyen bir gerçeği arar durur batılılar. İnsana acı veren gerçek değil, eninde sonunda yalandır. Gerçekle kurtulmak , bu da bir efsane. İkisi farklı duruşlar, birbirini takip eden basamaklar. Biri diğerinin ardından gelir. Merdiven tırmanır. Batılılar merdivenin üst basamağında yalnızca. Ha bu doğu batı meselesine bu kadar çok kafa yorma, ülkende zulüm ve sömürü azaldıkça gerisi kendiliğinden çözülür. İki köyün kavgası olur ya, Yukarı Ayrancı’yla Aşağı Ayrancı’nın kavgası. İki köy arasında bir otlak vardır ve otlak için kavga çıkar durur. Yukarı Ayrancı’lılar Aşağı Ayrancı’lıların yalancı , diğerleri ise Yukarı Ayrancı’lıların beleşçi olduğunu söyler durur. 500 yıldır aralarında bir otlak mesafesi olan iki köyün insanlarının birbirinden çok farklı olduklarına samimiyetle inanır ve sizden de ikna olmanızı beklerler. Sakın gülmeyin, çok ciddidirler ve bir futbol maçı kavgasında adam öldürüldüğü de olmuştur.Dünya bir köye dönerken, medeniyetler çatışıyor ve birileri onları barıştırmaya da soyunuyor. Üstelik çatışanlar protestanlarla budistler filan değil , hıristiyanlarla müslümanlar. Aşağı Ayrancı Yukarı Ayrancı meselesi, otlaklar için bütün kavga. Medeniyet kavga etmez, kucaklaşır, o nedenden medeniyet adını verirler, biriktiği, yükselttiği için, yıkan medeniyet ismini hak etmez. Belki sormak gerekir, bir zamanda kaç medeniyet mümkündür diye? Birbirine komşu medeniyetler, bu tasvir anlamsız. Komşu köyler ve tek bir köy medeniyeti olabilir mesela. Kavganın asıl nedenini söylemek demode olduktan sonra bir kimliktir tartışıldı durdu. Kendini bilmeyen adamlar, kimlik derdine düştü , midemiz bulandı. Özgür insan sorar, doğu neresi, batı neresi, kuzey, güney? Çünkü o kozmosa aittir. Soyu sopu sevgi olana millet sorulmaz artık, tek bir millet olmuştur o, Bir olmuştur.’Biz’ der , ‘ben’ değil. O biz, kozmostur. İnsan olmak ne ağır iş . Ey doğu, ey batı, medeniyetler, özgür müsünüz? Yeniden rönesans, yeniden aydınlanma, yeniden devrim, yine aşk, hep insan . İnsana değer versek hiç bir ekonomik sistem ayakta kalamaz. Hiç biri. Bu da üzücü tabi. Hep insandan çalarak var oldular, kolay çözümse görünmüyor. Ben de korkuyorum dünyanın kötü bir yer oluşundan, yarından korkuyorum bütün çağdaşlarım gibi, haksıza haksız bile denemiyor artık, kafamdan kıyamet yaklaşıyor fikri geçtikçe uzaklaştırıyorum. Bildiğimiz insani kronolojiyle kıyametin yaklaştığı fikri... İnsanın enerjisini çalan, pasifleştiren bir fikir , neyse ki o kadar sıkıcı ki insanlar haklı olsalar da bir süre sonra çıkacaklar bu moralsiz durumdan . Haklı olsalar da olmasalar da unutmak isteyeceğin , bunaltan bir fikir bu .
Oyun oynamak yerine bilmiyorum diyen adam , kendini kandırmayan , başkasını kandırmayan , özü sözü bir denen , basitçe bilmiyorum diyen ve çaresiz , belirsiz , o gerilime dayanan , akılcı açıklamalar getirmeyen , kendini inandırıp rahatlatmayan , acı içinde bekleyen , bilinmez ve yalnız bir yerde , başkalarının kınamaları üstelik , zaman zaman onlara gıpta ederek üstelik , durup bilmiyorum demek , gerçek aşkıdır bu , gerçek için çekilen çiledir ve böylesi kutsallaştırılmış bir gerçek , ona Hakk denir.
Şimdi ne yapacağımızı bilmiyoruz , dayandık müzikle , başka türlüsü mümkün değil.Hayat bir saçmalıksa , ömrüm dediğin kendi başına getirdiklerinse ve bir akşam dağınık bir evde kimsesiz kalmışsan , yaptığın tercihlerin sonucunu yaşadığını anlamışsan , her şey için geçse , kim olduğunu bilmiyorsan ve bulamayacaksan , ses sistemini dolby’e ayarlamaktır geriye kalan yaşam. En azından hala tercih ediyorsun, stereo veya dolby düğmesi. Keşke şarkıların bu kadar değerli olmadığı bir hayat mümkün olsaydı. Sevmek özlemektir. Ne yapsak , olmayız. İnsanız , ne eksik ne fazla. Bazen anlamak için çok geç kalmak gerekir, bazen öyle yanarsın ki ancak gecikince anlarsın .
Üzgünüm sana geciktim ama artık geldim, sar beni...

Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri...

2008-07-15T01:05:00.000-07:00

Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar...Hayatı ve insanları anlarlar, hayata ve insanlara merhamet duyarlar, ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler, neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları, teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse, içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden... Yorulur kendisini anlatamamaktan... Sevgilim der, sevgilim der, ama, sevgilim dediği yanında değildir, bilir... Bazı günler insan soluksuz kalır, içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır... O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır... İnsan soluksuz kalmaya görsün, sevgili diye bütün yanlışlarına, bütün kaçışlarına, kendine yaptığı ihanetlere sarılır... İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün, her şey olmak, her yere yetişmek için bu hayat düşer... Her şey olduğunu, her yere yetiştiğini sandığı anda, ortada kendisi yoktur artık... Kaybolmuşluğa çok yakındır... Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır... Daha az acı çekiyordur artık... Ama daha mutsuzdur eskisinden.... Daha mutsuzdur, o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...

Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...

Kaybolmuşluğa yakındım... İçimdeki acı hızla eksiliyordu... Işık soluyordu, soluyordu tıpkı sesim gibi... Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi... Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi... Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden, kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...

Seninle nasıl tanıştığımız önemli değil...

Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor... Konuşmaya susamıştık... Sanki ikimizde dilini, kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye... Oysa böyle bir şey yoktu... Hep buradaydık... Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde... O ışığı orada bırakıp bu dünyaya, bu hayata gönül indirdiğimiz, her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde... Hep o soluksuz kaldığımız yerde... Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde... Belki aynı anda, belki yıllar boyunca konuştuğumuz yerden hayata geri geldik... Susuz ve yorgun...Yaşamaya köpekler gibi aç,ama ölüme dünden razı... Buralara kadar geldik... Belki içimizdeki acıyı avutur, koptuğumuz ışığı ikna eder, biraz olsun hiç yaşamamış, hiçbir şey bilmiyormuş gibi yapar, içimizden bir ömür çalar, yitirdiğimiz ve anlayamadığımız ne varsa uzakta bırakır, buradan,bu hayattan yolumuza devam ederiz sanmaya geldik... Şımardık, ağladık, hayatı özledik, çığlık attık; ardımızda bıraktığımız ve bir kez olsun sahiden dönüp bakmadığımız onca kırıl kalp, onca vazgeçiş,onca erteleyiş,onca unutuş bir gecede bağışlanır sandık... Belki umut olur diye bu koca küçük hapishaneyi ışıkla doldurduk kendimizce…Ama olmadı…Aynı anda,belki de peş peşe,derinden,çok derinden öksüz kalan bir çocuk gibi kesik kesik ağlamaya başladık... Ağlatıldık umarsızca… Haince, puştça laflar işittik…Engel olmaya çalışsak da,yine de kahredici bir boşluğu vardı bu ağlayışın içimizde...

Bu hayatta sevgili olarak birlikte gidecek bir yerimiz olsun istiyoruz oysa...Geçmişimiz bizi geri çağırıyor...Gidecek bir yerimiz yok, ama kaybolmadık...Bu yüzden kahredici bir boşluğu var göz yaşlarımızın...Sonra sabahlar oluyor...Sonra acı ve özlemin yerini utangaç bir boşluk alıyor...Bütün o eksik hazların yerini derin bir ya yakalanırsak korkusu alıyor...Sonra gidiveriyorsun, yaramda hiç unutamayacağım bir ürperti bırakarak gidiveriyorsun...

Anlıyorum ki,kimse beni anlayamaz,sevgilim belki de; ki onun kadar kimse beni sevemez, sevmemeli...Gözlerinden çok içindeki seni sevdim ben...Çünkü ondan başka kimse bana beni gösteremedi...Herkese, ama herkese yalan söyledim, ama acaba bir tek sen mi biliyordun hepsini...Bir tek sen mi gördün beni; kendimi aldatırken...Seni unutmaya çalıştım... Yok saymaya...Hayat diye içine girmediğim akvaryum kalmadı...Her mevsim, mutluluk modaydı...O akvaryumların içinde mutluymuşum gibi yaptım... Seni unutup herkes ne yapıyorsa onu yapmaya çalıştım...Akvaryumun içinde,herkes gibi camların dışında bir yeri özledim...Bana ait olmayan bir hayatta,hiçbir ortak yanım olmayan insanlarla akvaryumun dışını özledim...Seni unutup,neyi özlediklerini bilmeyen insanların özleyişlerini sevdim...Bilmiyorum, belki bunu da kendi garipliğimi; -yaramı- unutmak içim yaptım hep...Anladım ki, nereye gitsem sonunda -yarama- dönüyorum...Ne yapsam, ne etsem döndüğüm tek yer yine o eski kalbim... Bütün o oyunlardan bana kalan o eski yadigar...Ne kadar sevse de insan, tükenip,yorulduğu bir saat var...Herkesin bencil bir ömrü var...İşte en çok o zaman hatırlarım o eski kalbimi, onca insana kendimden öç alırcasına dağıttığım kalbimi, çok sevdiğim bir yabancı gibi hatırlarım...Mahcup bir özlemle çağırırım onu dağıttığım yerlerden;hayatlardan, yorgun ve bencil sevgilerden... Utanarak...Sanki kendi kalbimi geri çağırmak bir suçmuş gibi çağırırım... Güzellik ve soyluluk saklıdır o kalpte...Kalbimdeki kimsesiz kalmış güzelliğe ve soyluluğa vurgunumdur ben...

Onu her arzulayışımda karşıma sen çıkıyorsun...Beni böyle eksik, böyle yarım, böyle susuz, böyle bir başına bırakmışsın gibi geliyor...

Belki de tanrı vardır ve benim bu sonsuz susuzluğum ondandır...Bu susuzluğu hissettiğim andan beridir hayattan korkmamayı öğrendim...Kime dokunsam sonsuz bir yakarış; kime dokunsam büyük kopuşun sancısı; kime dokunsam kendimdeki ilk ağrıya dokunuş gibi...
Kime dokunsam eksik,ve yanlış bir Tanrı’ya dokunmak gibiydi...

Sevgiliyi unutmak,içimdeki aşkı unutmak gibidir bazen... Böyle zamanlarda kalkıp giden her şeyin peşine takılırım... Bütün zamanların,bütün trenlerin, bütün vaatlerin ve hızların arkasından giderim... Farklı olmak adına,kendim olmak adına, herkes gibi olmak adına koşarım giden her şeyin ardından... Seni, içimdeki aşkı soluksuz, kimsesiz bırakarak koşarak giderim her şeyin ardından... Kendimi hatırlamamak için her anımı, her dakikamı tıka basa bu hayatla doldururum... içimdeki aşkı,içimdeki susuzluğu unutabilmek için bir projeye, bir yaz boz tahtasına dönüştürürüm kendimi... Her yerde ve herkesle olmak için kendimi boşlukta bir yerde yeniden yaratmaya çalışırım... Herkesle ve her yerde olmak için, beni her yere bir an önce yetişmek için, kendime bana ait olmayan bir kalp,bir yüz alıp kimsenin bilmediği,uğramadığı bir boşluğa yerleşirim...Herkes ve her şey olmaz için, beni çağırdıkları her yerde olmak için bu boşlukta yaşadım kimsesiz, bu boşlukta yüzüme çarpan kapılar, bu boşlukta hızlandıkça geciktiğim, bu boşlukta çırpındıkça yitirdiğim her şey bana aşksız geçen yıllarımı hatırlatır... Bana sevgilisiz ömrümü, yüzünden yoksun geçen anlarımı hatırlatır...Böyle zamanlarda defalarca çiğneyip geçerim kendimi...Verdiğim sözleri, ettiğim yeminleri... Atarım kendimi herkesin ortasına...Gizlerimi atarım hoyrat gözlerin önüne...Önce ben başlarım kendimi yağmalamaya...O güvenmediğim hayatı ve zamanı yanıma alarak gizlediğim ne varsa ortaya dökerek...Öç alırcasına kendimden...Dökerim her şeyi ortaya...Herkesin kendinden kurtulmak için kışkırttığı yurtsuz ve kimsesiz bir gece için...

Böylesi gecelerde herkes o eski yarasına haksızlık etmiştir;böylesi gecelerin sabahında herkes ezbere ve çabuk çabuk konuşur ve kimse kimsenin gözlerine korkusuzca bakmaz...Herkes bir an önce,eksik ve yanlış da olsa bir gece önceki ömrüne dönmek ister...Herkes susuz bıraktığı o eski kalbine dönmek ister...

Bunları bilince,bunları hissederek yaşayınca kimseye kızamıyor insan...Öfke dönüp dolaşıp geliyor yine içte patlıyor...İçimde patlıyor...Çünkü kime kızıp,kimi lanetlesem en sonunda onu içimde buluyorum...Suçladığım herkeste biraz ben varım...Kimi yargılasam elimde kanı var...Kime bağlansam onda haksızlık ettiğim ömrüm ,susuz bıraktığım sevgim var...Kime koşup sarılsam onda kolları bağlı erdemim var...Başkalarını yargıladıkça kendini tutsak eden, başkalarını küçümsedikçe küçülen sevgim var...

Oysa ne yapsam o yurtsuz gecem, susuz bıraktığım aşkım beni hiç unutmaz...Sorar hesabını...Defalarca gidip gelerek ömrümden,kimlerdi,diye sorar o kanayan yüz bana, kimdi bütün gece yargıladıkların...İtildiğim ve sığındığım yüzümden tek bir yanıt çıkar,tek bir ses...

Ses der ki,bütün gece yargıladıkların aslında sensin...Bilirsin ki o ıssız gecede bunu sana söyleyen sevgilinin sesidir... Sahibini ancak bu ıssız gecede bulmuştur... İçinde soluksuz bıraktığın sevginin sesi, içinde öyle kimsesiz, öyle kanlar içinde bıraktığın sahipsiz onun yüzünün sesidir...

Ne olur sus ve öfkelenme der bu ses bana...Boyun eğ bu sese...Kabullen onu...Bir kez olsun sevgilinin sesinin önünde eğil der...Bir kez olsun kulak ver ona...Kulak ver ona,onun neleri yitirdiğini,neleri sonsuza dek kaybettiğini bir kez olsun anların ağzından duy...Yüzünden akan kanı bir kez olsun öp...Sadece gözyaşı değil onlar...Dokun onlara,dokun kendi kanına,yitirdiğin ve özlemini çektiğin her şeyi kendi kanında bulacaksın...Orada bütün yargıladıkların var...Orada reddettiğin bütün ömrün var...Bu hayattan tiksinip lanetlediğin ne varsa,hepsi kanında saklı...Seni terk edip ihmal edenler, seni bir türlü anlamak istemeyenler,seni yargılayıp dışarıda bırakanlar orada...Orada,seni deliler gibi sevenler ve senin içine bir türlü giremeyenler...Ne olur bir kes olsun onca insana dağıttığın kendini geriye çağır...Ne olur bir kez olsun anla,ömründen daha uzağa gidemezsin...Onca yıl susuz bıraktığın sevginden daha uzağa gidemezsin...Ne olur anla,onca yıl kimsesiz bıraktığın onun yüzünden daha uzağa gidemezsin...Ne olur bir kez olsun anla,yarını yok sayarak hiçbir yere gidemezsin...Yaşamak ne ki,hem kendini,hem sevdiklerini durmaksızın kimsesiz bırakmak değil?..Yaşamak yüzünü onca yemine rağmen ortada bırakmak değil mi?Yaşamak her gittiğin yerde bıraktığın yüzleri kanayarak özlemek değil mi?..Yaşamak,içindeki o sonsuz ve tesellisiz acının tesellisini bu hayatta aramak değil mi?..

Bu hayatın ne yengisi,ne yenilgisi teselli etti beni...Ne zaman kazandım, ne zaman, artık kurtuldum, desem,daha derin bir boşluk açıldı önüme...Bu hayatın kurallarıyla ne zaman çıksam yola, kazandıkça kaybettim, yükseldikçe alçaldım...

Ne aklımdan kurtuldum, ne delirdim...Keşke delirsem…İçimdeki erdem öylesine soluksuz kalmış ki,ne zaman aşkın bir güzellik görsem ertelediğim hayatım gelir aklıma...İçimdeki erdemi suç ve günahla sınamaya geç başlamıştım çünkü...Çünkü ne zaman yasadışı bir gece yaşasam anlamsızca ve kimsesiz bir ağlayış gelir içimden...Ne zaman beni bana hissettiren birine sarılmak istesem;çok uzaktan,çok eski bir duygu bana rağmen,bana inat yanımdan geçip gider...Kimi sevsem hiç olmadığı kadar yalnızlaşır...Kimi sevsem bütün o yanlış hayatım gizlendiği yerden çıkıp gelir...

Kimi anlamaya çalışsam hayatımın boşluğu çarpardı yüzüme...Kime elimi uzatsam o unutulmuş ömrümle karşılaşırım... Kendimi daha fazla ne kadar tüketebilirim...Kime sarılsam verip de tutamadığım sözler çıkar karşıma...

İnsan her sabah doğan güneşten utanır...İnsan er ya da geç gelen mevsimlerden utanır...İnsan onca yıl susuz bıraktığı sevgisinden utanır...İnsan bunca işarete,bunca özleme rağmen bir türlü gidemediği yerden utanır...İnsan yalan bir hayattan onca yıl bir kurtuluş beklediğine utanır...

Keşke yanımda olsan, bir kez sarılsan ve öpsen…

Utangaçlığımı bir yensem…

Dedim ya sana;

Sarılmak istiyorum...

Necati...

2008-07-14T23:43:00.000-07:00

Kapımın önünde yatan kediyle sabaha kadar konuştum. Adı Necati... Biri beni doktora götürsün...

Asenkron anılar

2008-07-14T00:25:00.000-07:00

Asenkron anıların toplamı bile olmayan bir anektod olmalı tüm yaşadığımız. Şimdi anatomisini hangi kelimelerle yazabileceğimi bilmediğim kısa ve yakın tarihi düşlerimin. Şimdi eşkalini bile tarif edemeyeceğim yeni doğmuş bebek olmalı aşkımız, doğarken öldürdüğün...

Sen; çok sevilmenin aristokrasisinde, göremediğin klişelerle gündeliğin kalabalık ayrıntılarında vurdumduymazca yaşıyordun. Farkına vardığın her doğrudan kaçtığın, heybeti gizinden uğultulu bir ormandı için.. koşuyordun, geçtiğin yerlere bir işaret bile bırakmadan.
Hep aynı yerlerden geçiyordun.
Kalabalık, tenhalığını saklıyordu.
Görmüyordun.

Sen; yalan bir sestin telefon ahizesinde. Sesinde adres sorar gibi bir çekingenlik, uzun zamandır sigarasını yakamayan bir insanın müptela yangınlarını haberdar eden bir telaş ve onarılması zor bir kırgınlık vardı.
Ben ise iflas etmiş bir hayal taciriydim, asılsız haritaların coğrafyasında kendi ütopyasını ararken, hep ertelediği iklimlerinde, başkalarına mevsim tarifleri yapmaya çalışan kirli sakallı bir dedeydim, bir korsandım belki de
kendi gömütlerinin peşinde...
Sense kayıp hazinelerin tarifi
yabancı bir lehçe
aşkın anadilinde...

Ne kadar çok inanıyordum içgüdülerime, ne kadar içtendi sana söylediğim aşk güdümlü kelimelerim. Sen ya haritanın kayıp parçası ya da hazinenin kendisi olmalıydın. Sen; gündeliğin sıradan ayrıntılarında birkaç sayfası eksik olan bir kitabı okuyordun. Okuduklarının öznesi, yaşadıklarının ise yüklemi uymuyordu lirik bir yaşamın gramerine. Bense bakışlarını kaçırdığın bir ayrıntıydım ve çok sevilmenin aristokrasisine değil, çok sevmenin emeğine inanıyordum.
Şimdi bir inançlarım kaldı yangında ilk kurtarılacak bir de yüreğim, ilk yangında tekrar yanacak......
Biliyor musun? Ne içgüdülerimden vazgeçtim ne inançlarımdan ve ne de eksik haritalardan. Şimdi sana yazdıklarım; içgüdülerimden baktığım falın dindirilemeyen inatçılığıdır. Okuduğun devrik cümleler metni; devrilemeyen bir yazgının en belirgin kopyasıdır. Belki de telefona yanıt vermemeliyim bir süre, belki telefondaki o sesin buğusuna bir şeyler yazma arzusundan arınmalıyım.
Seni çıkartmalıyım içimden...
Seni soyunmalıyım...

Telefon konuşmalarımızı hatırlıyor musun? Açıklayabiliyor musun birbirini görmemiş iki insanın diyaloglarını? Ortak paydalarımızın çokluğu muydu, ortak bir yaşamı çağrıştıran? Bir sihirdi bir ihtimal, kısık, durağan, kadife kelimelerin tüm dökümü. Tebessümler tanıdık, beklentiler ortak, ardından koşulan çağrışımlar aynı keman ve piyanonun düetiydi. Hiç yaşanmamışlığın açıklanabilir kıldığı şaşkınlığımızla kaldırıyorduk düşlerimizi, düştükleri yerlerden. Ürküyorduk da kırılganlığın verdiği bir telaşla. En önemlisi; birbirimize benzediğimizi hissediyorduk. Bu ikimiz için de bir ilkti belki de. Tereddütlü kararların, yadsıdığımız tutkuların, alışkanlıkların sonunu getiren bir “ilk”...

Biz de erken çözüldük o sihir gibi
“İlk”ler sonlara daha yakınmış bilmiyordum......

Şimdi bir siren sesi gibi geliyor telefonun sesi, artık ne zaman telefonum çalsa, çalınmış bir çocuk ihbar ediliyor aşka duyduğum güven(liği)in güçlerine.
“Hoçakal” dedin. Ve yarım saat sonra...
Her şey yarımdı artık...
...ve şimdi hiç birini hafızama, hiçbir zaman yerleştiremeyeceğin açıklamalarınla; bir kere olsun görmeden, bir kere olsun dokunmadan, bir kere olsun inmeden göz bebeklerimden içime, öylece gidiverdin işte Yeni bir şehir, yeni bir hayat korkutuyordu seni. Karı zararı hesaplayamıyordun sana önerdiğim takasta. Senin bile şüphe duyduğun bir şehire, bir geçmişe, temize çekilme saati çoktandır çalan bir yaşama, aslında hiçbir şeyin tam olarak açıklayamadığı bir şeylere, ağır bir şikeyle mağlup ediyordun kendi hayatını.

Teslimiyet açlığı

2008-07-10T22:54:00.000-07:00

Dünya denen hapisanede her şey aşka hazırlıklıdır da bir ben mi hazırlıksız yakalanırım? Aşkın hazırlanışının nasıl olduğunu bilmeden, bodoslama ortasından dalınca insan ruhunun parçalara ayrılışını binlerce kez gördüm. Şahitliğim bununla da kalmadı, bu eylemlere ben de ortak oldum defalarca. Ama bu kez gerçekten hazırlıksızdı benim ruhum da. Aşk için konuşup, aşk için yaşayıp, aşka susar hale gelmişim. Öyle ki aslında hiç olmasa da birileri, aşka aşık olmuşum. Tüm derdimiz aşktan ve bütün dermanımızda aşktan olunca, el ilaç; sevgilinin koynunda uyumaktır. Sevgilinin çiçek kokulu göğsüne yüzümüzü gömüp uyumak. Şu sıralar aklımın tam orta yerinde kök salan düşünce bu. Sevgili parmaklarını tenimde gezdirdikçe titreyecek olan bedenim tam bir teslimiyet açlığında.
Sırtımı duvara verdim. Ev... Korunduğum yer midir şimdilerde. Nereye baksam sen oluyorsun. Sırtımı duvara yasladım, taşın huzur verici soğukluğuyla kanatlandı düşüncem. Şu saatlerde sen, derin bir uykudasın, eğilip dudaklarını okşadım dudaklarımla, gülümsedin... Ellerim teninde yürüdü... Sabah olduğunda hiçbir şey olmamış gibi, belki de olmuş gibi, duyumsayacaksın. Keşke bilebilsem. Gzlerin denizi görmüş, ondandır bu sonsuzluğun...
Coğrafyanda kendimi yitirsem...

Gel, geri... Ve açayım gözlerimi...

2008-07-06T22:08:00.000-07:00

"Başlatılan her ne ise bitirilen ona hiç benzemez. Dikkat edin, yemek yerken tabaklarımız pek şirindir ama bulaşıkları yıkayacak kişi ararız bitirdiğimizde. Pis tabaklar temizlenince şirinleşir, kirlenince aptallaşırlar. Temiz gömleğine şarap döküldü diye onu sinirlenip yere fırlatırsın. Aşkın doğası da biraz bunu andırmıyor mu? Belki sevdiğin erkektim ben senin az önce ama şimdi lanetler yağdırdığın. İlginciz, ilahi insanoğlu; öldürürken acıdığın tavukları nasıl kemirirsin acıkınca."

Burada aşklar yas tutuyor, suskunluğumun dramatik akisleri doğayla ölüm kalım savaşı kaosunun yitikliğinde boşluklar içinde seyrüsefer ederken. Asılmadan kuytu bir yerde bir derviş... Acım vurulmadan bir duvar dibinde, yosunlar içinde gömülmeden karanlığa... Afarozlar yalınayak gezmeye başlamadan sınır diplerinde gece yarıları gel geri! Sevdaların en gencine vurulmuşken, henüz kızıl deniz birleşmeden gel geri,çiviler bilenmeden gel tepelerin enginlerinden... Sebepler küflenmeden nemli raflarda, kuşlar dönmemişken güneyden... Sana ait sevdalara sarılmaya doyamamışken kollarım –ki asla doymayacak zaten-, yeter artıkların uzantısı kafiye oluşturacak zamanı bulmayacakken, gel geri! Çocuklar oyunlarını bozmadan, araya hinlik fesatlık karışmadan gel geri! Körebe yenilgiyi kabullenmeden, kabullenip gözlerini açmadan, gözleriyle ışığa dokunmadan önce gel geri! Son mum alevi dibini aydınlatmadan...Vücudumdan tüm kanım çekilircesine yitirmeden gözlerimdeki umudu ve aramaya son vermeden ümidin tümcesini, yazamadan, düşünemeden, göremeden gel geri!Beklemek eylem olmaktan çıkmadan önce (yani şimdi) gel geri...

Ya da gideyim gökyüzünden, gözünün değmedi yerlere...İçimde acının en derini...
Gitmek duygusunu hep sevdim, hep gitmek vardı sözlüğümde ve gitmek (her nereye olursa olsun) bir kasırgaya uzaktan git gide yaklaşmak gibi heyecan vericiydi benim için. Ama bu sefer gidişimin o duygusu kayıp bir şehir gibi ve ben gitmek değil kalmak istiyorum. Yanında evim duruyor ve ben evsiz yurtsuz bir yerlere gitmekteyim.

"Zorunlu yazı" - Deplasmandaydık...

2008-07-05T06:19:00.000-07:00

"Son telefon konuşmasının ardından..."

Top doksandan içeri girmeden önceki son anda geri devrilmek üzere olan ve topa bakan kalecinin gözlerinde asılı kalmış bakış...

ve ben
sürekli öyle bakıyorum
ama sen de hiç acıma yok!

farka gidiyorsun...

Deplasmandaydık. Yani sen deplasmanda ben kendi evimdeydim. Uzakta bir sahadaydın sen. Stadyumda bu kadar çok seyirciyi, seni bu kadar çok destekleyeni nasıl buldun?…Nnlar senin nasıl bir orta saha ve santrfor olduğunu sana anlattılar. Seni beğendiklerini, eğer sen istersen seni kendilerine transfer edebileceklerini söylediler. Hatta belki bu oradaki bazı oyuncular için bulunmaz bir fırsat ortaya çıkaracaktı. Yani ilgilerini belli eden; seninle belli ki bu ilgi konusunu konuşan, ama karşılık alamayan oyuncu ya da oyuncular. Kaptanlık bandı taşıyan oyuncular etkilemeye çalıştılar seni. Ama olmadı, şartların el vermedi transfer gerçekleşmedi kendi takımına geri döndün. Bunlar yaşanalı fazla değil bir gün oldu, bir gece önce… Bu seyirciler varlıktan yokluğa yolculuklarını yeni bitirmişlerdi. Ellerindeki yokluğu silah olarak kullanmaktan çekinmediler. Bense habire savunmada durup anlatabilmek kaygısıyla tüm gol taktiklerini, didinip duruyordum uydu ve küçük aletlerin bizi birbirimize bağlayan linklerinin ucunda. Ve sonunda, evine döndüğünde maça çıktık seninle. Bu maçta tarihin en güzel golünü kendi kaleme atmış olmanın haklı gururunu yaşıyorum. Zannetme ki farkında değildim rovöşataya kalkarken sırtımı döndüğüm üç direğin benim kalem olduğunun...Ve fakat yaptığın orta, tarihe bir not düşmeyi icap ettiriyordu. top havada süzülürken uzun uzun düşünme fırsatım olmadı elbette. Bir an göz göze geldik, sen topun dibine yaptığın vuruşun ardından dizlerini kırmış rotayı izliyordun, topun düşeceği yerin benim durduğum nokta olduğunu ikimiz de biliyorduk. O an bir göz göze gelmişliğimiz olduğunu inkar edecek değilim şimdi. Gözlerindeki düş kırıklığı idi veya değildi o an yapmam gereken şeyden beni alıkoyan...Bunu tespit etmek olanaksız. Ama top bana doğru süzülüyordu işte. Barajın bana göre sağından, sana göre solundan, çizdiği kavisle üzerime doğru geliyordu. sıçradığımda sen hariç herkes kafa vuracağımı zannediyordu. ama sen, ben topa daha dokunmadan ortaya doğru koşmaya başlamıştın bile. Yüzünde, az önceki hüzünlü ifadeden eser yoktu. o an vazgeçmeyi düşündüm işte. Çok geç de değildi. Hala kafayla sana doğru gönderebilirdim topu; ama yapmadım. Rövaşatayı anlatacak değilim. Akşam tv'den izlersin. Seyircilerden gelen o koyu yuhalamadan da bahsetmeyeceğim, çok kafaya takmadım. Ama maç düdüğü çalıpta linklerin bizi bağlayan kabloları dijital kesintiye uğradığında, farkettim ki; sen gönül sözleşmemi tek taraflı fesh etmek üzeresin. Bu çok canımı yaktı ve hala yakıyor da. Yalnızca bir kendi kalene attığın gollerin gol krallığında hükmü olmadığını şimdiye kadar öğrenmemiş olmama pişmanım, bir de gol sonrası telefon açıp aslında golde ofsayt vardı demeye çalışmama... Halbuki sen galiptin, bense mağlup…

Velhasıl... Hayallerin bende saklı...

"zamansız gelmişim..
her gelişim de senin gidişini görmekteyim
yanımda yoksun
korkuyorum..
uslan diyorsun
bakma yapma diyorsun…
kaçıyordum…
ama durdum, kaçmadım.
sarılsan hepsi geçecek… "

bakışını ruhuma ektim, büyüyor...

Hayyam

2008-07-05T01:12:00.000-07:00

Leyla isteyen kişi Mecnun olmalı;
Kendinden de, dünyasından da geçmeli.
Sevenlerin sofrasına çağrılınca
Ben körüm, ben dilsizim demeli.

Öldürmek de, yaşatmak da senin işin;
Bu dünyayı gönlünce düzenleyen sensin.
Ben kötüyüm diyelim, kimde kabahat?
Beni böyle yaratan sen değil misin?

Ö. Hayyam

Ey Ömer, hey adamım. Ne kadar da haklısın. Her gece okuduğum dörtlüklerin iliklerime kadar işliyor. Sen de biliyorsun ya, onların hiçbiri, hiç ama hiçbir şey bilmiyorlar, bilmek istemiyorlar. Buradan durup bakınca şu cahillere, dünyanın hakimi onlar! Oysa ne üzerimdeki hırkayla ne de elimdeki kuru sopayla dervişim ben. Dervişliğim yüreğimdendir, Sevgili'ye olan açlıktan, özlemden... Pişmedim henüz, pişemedim... Ağlarım aciz halime hergün, ağlarım biçareliğime... Dedik ya dostum, dünyanın hakimi onlar; onlardan değilsen eğer, sana cahil diyorlar, onlara aldırma dostum... Hey dostum... Güzel adamsın vesselam Ey Ömer...

Takvimler

2008-07-04T01:33:00.000-07:00

Bütün müsveddelerimi yırttım! Gövdemin terinden yükseliyor kelimelerin sırrı. Buram buram özlemin kokuyor zaman zaman haykırışlarım. Aşkın dilini mi kesmişler ne? El yordamıyla bulunuyor sevgi şu günlerde. Gözlerimdeki bağı çıkar, bırak ışığın dolsun içime, bağır bağır bağırsın bağrım, güzelliğine hayran gözlerim... Gövdenin narinliğiyle raks etsin ellerim...Açılan fallardan boncuk boncuk dökülüyor umutlarım... Evin önünde beklesem mi acaba? Hayat kavgana giderken beni görsen, şaşırsan... İçimde sana koşma arzusu beni terörize ediyor. Bir yanım uçarak gelmekten yana, diğer yanım kahrolasıca, çakılı olduğu yere.
Küçük sarışın çocuklar koşturuyor tablomda, küçük sarışın çocuklar yemyeşil gözlere koşuyorlar. Asimetrik bir çığlık var gökyüzünde...
Yürümekle yürek aşınır mı ve yahut beklemekle? Takvimlere ek günler getirdim kendimce. Daha büyükçe bir takvim almalı… Daha büyük bir saat… Adımları daha uzun atmalı…

Islak bir banka oturacak kadar yalnızım , kıçımı ıslak bir banka koyacak kadar kendime öfkeli olmalıyım ve insan aç değilse , tutsak değilse , hasta değilse ama yalnızsa ,başını ne yana çevirse insanla dolmuşsa , başka neyi anlatmalı?

Masa

2008-07-02T23:55:00.000-07:00

Masanın üzerine koyuyorum yaşadıklarımı.
Masanın üzerine koyuyorum hatalarımı, başarılarımı.
Masanın üzerine koyuyorum gelecek umutlarımı.

Masanın üzerine koyuyorum ruhum sağlam kalan yanı.
Sonra bir kadeh yuvarlıyorum,
masanın üzerindekiler
meze olmuşlar dünyaya

Karşıma alıp seni, gecenin kör vaktinde;

bir kadeh de sana koyuyorum...
Masanın üzerinde yaşantım, ruhum...
Ben.

Tatmak istemezmisin yüreğimden...

Hiç de söylendiği gibi değilmiş ,
sek sek oynayarak geçiyor hayat
1 - 2 - 3
4 -5 (ayakların yerde)
6- 7 -8
9 - 10 (ayaklarım tutmaz oldu)
tut elimi; öp beni...

Yollar

2008-07-02T01:36:00.000-07:00

Yollara çekiyor beni sabahın ilk saatleri, güneşin henüz kendini gövdeme değdirdi an. Sanki koşarcasına atıyorum içimi dışarıya. Gelsem ya yanına... Dünyanın türlü türlü haliyle kendimi avutuyorum her gün. Sesler mikrofonik kulaklarımda yanklılanıyor. Sesin şekerleniyor kulaklarımda; tatlı yokluğunun sızısı hülyalanıyor her gece rüyalarıma.

Rengimden çok mu belli oluyor yaşadıklarım? Özledim terini...

Kayboldum, kayboldum...

2008-06-30T00:06:00.001-07:00

Kayboldum, kayboldum…Ne yaptığımı bilmez bir haldeyim. Uyanılmaz kabuslar içindeyim… İçine düştüğüm her neyse, çıkamıyorum… Kayboldum, kayboldum…Cennetine al beni, bahçelerinde uyuyayım, can suyundan içeyim. Üşüyorum şimdi, kör karanlık… Isıt beni, aydınlansın tenim terinde… Beni hep sev desem; düşüncelerimi bir cinayete kurban vermek istiyorum. Sabahın ilk ışıkları gözlerime doluyor. Yanaklarım neden ıslak, neden kaybedenlerdenim? Saklanayım dünyadan, başka başka hayatlara; ben, ben olmayayım istiyorum şu sıralarda...
İçimin pasaportu hazır, yolculuklar için, ya bedenim? Yüreğine mülteci olsam…

Suskun şehirler atlası

2008-06-27T04:43:00.000-07:00

Suskun şehirler atlası elimde, çocukluğumdan kalma; yaprakları eskimiş. Gözlerimi kapatıp parmağımı haritada gezdiriyorum, bir yer arıyorum gitmelere. Açtığımda gözlerimi senin kentin ellerimin altında. Sevinç ile endişe birbirini kovalıyor aynı anda. Senin kentin avaz avaz beni çağırıyor; gitmiyorum, gidemiyorum. Korkuyorum... Oysa gitmelerdi benim gizemim. Ne zaman yollara çıksam arkama dönüp bakmazdım bir kere bile. Şimdilerde içimde bir panik halayı çekilmekte. Belki de sendendir bu umutsuzluk; eminsizlik sarmış tüm ruhumu belki de. Dönüp gideceğini ve arkana bakmayacağını düşündükçe bir adım daha geriye çekiyorum kendimi. Korkum gözlerimde büyüyor, ruhum acılar içinde kıvranıyor. Göremediğim ellerini tutmak arzusu, öpemediğim dudaklarına yüzüm sürmek arzusu içimi kemirirken, son bir hamle yapıp atılıyorum ileri; olmuyor. Duruyorum. Elimde çiçeklerin soluyor, bakakalıyorum kaldırım taşlarının kırık gövdelerine. Kırılmış gövdem ile çöküyorum kenarına sokağın. yanımda insan resimleri geçerken buhulu bir ekmek kokusuyla irkiliyorum; evine azık götüren işçinin.
Uyku mudur seni bende yaratan, raks etmen midir beyaz tüllerin içinde? Beni acılara boğmandan mıdır, gidişinden niye bu kadar eminim sanki... Sabah kokun üzerimde, hayatın çarkına girdim, kaçarken kendimden, kendimi sende gördüm. Etme; beni sevme...

Yazı-Tura

2008-06-23T22:34:00.000-07:00

Benim ayaklarım konuşuyorlar, gitmek mi acabasında tartışıyorlar sürekli... Sanrıların eşiğinde kıvranırken içim, ayaklarım tartışıyor. İzini bildiğim yollar çağırıyor beni, sabır kendini sınıyor. Hayır, hayır hayır... Kırmızı, kışkırtıcı düşlerinde boğuluyorum. Bembeyaz teninde yitiriyorum kendimi her gece; rüyalarımda... Bir ipek salınıyor omuzlarından aşağıya, hayal gibisin, dokunabileceğim kadar yakın... Sesin, fısıltı oluyor kulağımda, 'sar beni, sarmala'.
Utanmalı mıyım? Bilinmez... Yazı tura atmak ve sonrasında kumar bir kadere karar vermek kadar kolay mı aslında yaşam denilen yanılgı?
Uzanıyorum yanında, elbiselerimden arınmış. parmakların geziniyor sesimin kapısında. Seviyorsun, öpüyorsun; korkuyorum...
Ey sevgili, haydi boşver herşeyi ve kaçalım denizin doğduğu yere. Bu kenti terk etmek için "bir"ine ihtiyaç var. Bu kenti unutmak, karalığından sıyrılmak için bembeyaz tene ihtiyaç var; ki sarılmanla içim aydınlansın. Şimdi tutup da birilerine söylesem, işte aşık olunca böyle olur diye, otur oturduğun yerde diye ahkamlar başlar. Tereddütler destanları yazılır aklına insanın. Oysa; oysa insanım, herkesin sevdiği ve sevebildiği kadar varım.
Gel, gel gidelim be sevgili, buralar berbat. Belki de yenik bir çocuğum, bu yüzden bu kadar hırslı ruhum sana. Yenilgisinden gözleri kızarmış bir çocuğum, al işte bilyelerim, hadi gel gidelim be sevgili, buralar berbat. Dayak yemişliğimden midir bilinmez, ağlasam kalmayacak hiçbir keder, tatlı bir uyku boğacak, sıcaklığında uyut beni... Ey sevgili, gel gidelim hadi, buralar berbat...

Kendimle diyalog, sevgilimle monolog

2008-06-22T22:04:00.000-07:00

İçimden geçen eğer bir deniz ise…. Ya da denizsem içinden geçtiğim.

Kayboluşluğun içinden duygu çöplüklerimizi yakarak çıkmaya çalışırken, geride bıraktıklarımızı hatırlamıyoruz artık, farkında mısınız? Şikayet etmiyoruz, özlediğimizi söylemiyoruz. Ellerimi cebime sokuyorum. Sanki daha güçlüyüm böyle. Artık sakladıkça kendimizi daha güçlüyüz.-Sen hep kalmalısın, korkum tekrar tekrar etrafında dolaşmak sende durmamak bir türlü. Sen de kalmamak. Korkum etrafında daireler çizerken kaybolmak. Ne kalabalığın içinde yalnızız ne de varlığın içinde yoksul. Kalabalık biz de yalnız artık; yoksulluk biz de varsıl. Elde avuçta yok iken mutluluk borçlanıyoruz. Nasıl bu kadar emin olabilirsin ki bir gün hesaplaşacağını duygularınla?
Olamazsın...

Seninle yalnızlığımı değil, yolcularını uğurlayanlarını; ilk dersi “hayat bilgisi” olan sınıflarını paylaşmak istiyorum. Yalnızlığı değil yaşamı paylaşmak.

"o" kadar kararlısın,"n" kadar uysal...

Söylediklerin çok derinden etkiliyor beni. Bir sürü alt anlam, imge, parantez içi ve satır arası var.
Kafam karışıyor söylediklerini ve söylemek istediklerini düşündükçe.
Ya benim söylemek istediklerim, söylediklerimse...

Ben sadece;
“Ablanla bana biri açık çay söyle,Kendine de gazoz falan al...”demek istiyorum…

kare olarak algılamak isteriz,
çember gibi yaşarız hayatı.
olanlar olmamış, olmamışlar olmuş gibi...
-di
-yor,
-ecek...
çember...

Aşk ve para...
Aşk ve para...
Aşk parasızlıkta karnımı acıktırıyorsa ve para aşksız anlam ifade edemiyorsa ben ne yapmalıyım? Paramı aşka, aşkımı paraya yatırıp repo faiziyle hayallerimi mi satın almalıyım? Bu kriz beni çıldırtacak…

Yalancıyım diyebilen bir yalancının
yalancıyım derken bile yalan söyleme olasılığını bir düşünsenize.
Söylemiştim, doğruluğunda boğulan bir dürüst kadar erdemlidir yalan...

Sevgili!

-Benim cevaplarım senin sorularında saklı. Benimle hayatı bölüşür müsün?' desem...

Miyop bakışlarıyla soylu bir merak!

2008-06-19T23:14:00.000-07:00

Ben, ruhu, psikozla nevroz arasında çarmıha gerilmiş. Ben, daha çok psikoz! Daha çok nevroz! Ben, beyni yıkanmış bir hain! Ben, bir vebalı! Ben bir salyalı! Ben bir terbiyesiz! Ben bir hain! Ben, kaderi kedere yazılmış ürkek bir nâra!
Ben, boşa çıkmış bir kehanetim cemiyetin rahminde. Bütün belalar bana yazılsın. Bütün zindanlar benim üstüme kapansın. Bütün köpekler bana saldırsınlar dar sokaklarda.
Ben, yaşamak kavgasında yenik düşmüş havari. Gençliğim, şizofren bir çıldırı halinde seyirtti durdu. Ağırbaşlı bir duruşum olmadı.
Ben nihilizmin kapılarında alaya alınmış, algı sapmaları yaşayan, belleği silinmiş bir yerliyim.
Ben, bir cenin. Erken yaşta şizofreniye tutulmuş yarı depresif bir köylü. Ben, a'rafta kalmış bir yurtsuz. Ben, beyni yıllarca acı sularla yıkanan çocuğum. Yıllarca beynim yıkandı. Çocuktum yıllarca, kirli bir çocuk! Yıkanası bir çocuk.
Ben bir sakıncalıyım. Ben bir lanetliyim. Nevrotik bir yüzdür taşıdığım. Ben, bu ülkenin, ben bu yığınların, ben bu toplumun nesi oluyorum? Ben nesi oluyorum bu dünyanın? Ben kimim soru soruyorum! Bu ülke neresi? Burası neresi? Bu insanlar kim oluyor? Ben kimim?
Bu ülke belki de Babil! Ben, Babil kulelerinde mi konuşuyorum yoksa? Hayır, ben sadece kulak kesildim bu ülkeye. Ben, gözleri kör, kulakları sağır, idrâkı bozuk bir sakıncalıyım.
Ben bir şizofrenim. Ruhum elimden alınmıştır benim. Ben kendi bedenine yük bir ölüyüm. Kişiliği bozuk paranoid bir narsist diye konuşma hakkı elinden alınmış bir yerliyim ben.
Ben, aristokrat tiksintisi, ben, soylu Ortodoks bulantısı, ben bir mürted, ben bir yalnızlık şarkısıyım. Ben, sâralı bir yüzüm. Bulaşıcı müzmin bir vebânın boktan bir artığıyım ben!
Ben, feministlerce kaba bir bedevi maskülen, aydınlanmacı çağdaşlarca karanlık suratlı bir gerici, dindarlarca azgın, bozgun bir modernist, uysal ineklerce bir radikal, dinazorlarca bir geri kafalı, ya da sakıncalı, ya da anarşist, ya da, ya da, ya da!...
Ben bir yalancıyım. Ben bir kaçağım. Ben bir korkağım. Ben bir küfürbazım. Ben, ruhsuz bir salyangozum. Ben bir kokarcayım. Ben bir lağım faresiyim.
Ben, sessiz bir çığlık! Ben, soysuz bir parya!

Hayır! Hayır! Hayır!

Ey sanrılarım! Ey yüreğimde büyüyen azık! Ey gözlerimde demlenen hüzün! Ben bir aşkıyayım! Ben bir doğum sancısıyım! Ben, yeşil gözlü bir kan pıhtısıyım!
Ben, ben, ben! Evet, yani ben! Ruhu çarmıha gerilmiş kanlı bir idrak!
Miyop bakışlarıyla soylu bir merak!

Asfalt Serzenişleri / Bölüm II / Gece

2008-06-18T22:34:00.001-07:00

Hangi yazıya baksan gece… Hangi şiire el atsan yalnızlık… Gece ve yalnızlık ne kadar da sinmiş içimize. Kendi adıma geceyi iki türlü severim. Eğer o gün üretken geçmişse, yani beyin ve kalp olarak tatmin olmuş hissediyorsam ve yorulmuşsam, gecenin anlamı hak edilmiş deliksiz bir uykudur ki, makul olanı da budur. Gece uyacaksın, döne döne uyuyacaksın:) İkincisi ise, gündüz bir vakitte uyumuşsam, dinç zihnimin önünde beyaz bir çarşaf gibi serilen gecedir. Bu vakitlerde çoğunlukla aç kurt gibi ona buna saldırmaktan çok da üretken geçmez ama gün doğarken yinede bir şeyle üretmiş olmanın huzuru kaplar içimi. Eğer işe gideceksem, güzel bir kahvaltı, banyo, traş vesairle ve talimli beynimle başlarım güne. Yok, eğer işe gitmek zorunda değilsem- ki böyle olunca tadı bir başkadır- gözlerim kendiliğinden kapanana kadar kendimi meşgul etmeye çalışırım. O zamanda içilen çayın ve kahvenin, uykunun ağrılığıyla rekabeti müthiş keyiflidir. Ve geçilen uyku aşamasındaki iç geçişleri zirve noktasıdır keyifte. Üniversiteyi de geceleri çalışarak bitirdiğimi söyleyebilirim.
Hatta bu gece sevgisi, geceleri yapılacak bir iş düşleri kurmama yol açtı.
En azından gece bekçiliği hayalleri kurdum…Gecenin kardeşi yalnızlık tabii ki… Yalnız olunmayan geceler başka şeyle çağrıştırıyor ama o konu dışı… Gerçi insan gündüz vakti de yalnız kalabilir. Hatta pek çok kez söylendiği gibi kalabalıklar içinde de kendimizi yalnız hissettiğimiz çoktur. Üretmek zaten yalnızken yapılır. Beyin fırtınası denen bir üretmek kavramı da var ama kendi adıma, böyle ortamlarda pek de bir şey üretildiğini görmedim. Yalnız kalmakla yalnız olmayı tercih etmek farklı kavramlar tabii ki… Yalnız kalmış olanlar bu yazının konusu değil ve bunu irdelemek haddim de değil. Ancak, tercihli yalnızlıklarla kendimizi dünyadan koparan bir hayal âlemi yaratmamız ve orada yaşayarak mutlu olacağımızı düşünmemiz bireysel bir kurtuluş gibi görünse de o kadar da kolay değil… Bu nedenle geceye ve yalnızlığa övgü düzenlerin günlük hayattaki burjuvazi yaşantılarını gördüğümde hiç de samimi gelmez bu söyledikleri. Bu tür insanların gece ve yalnızlık adı verdikleri bir kutucukları vardır ve ne zaman isterlerse açıp içindekilerle oynarlar. Hatta bunu diğer insanlara göstermek için de çabalarlar. Yalnızlık dalgalarının hayatın silleleri gibi sahillerine vurduğu asil ruhlar vardır bir de… Bu yalnızlıklar tercihli dinlenme molaları değildir. Güçlü kişiliğin ve boyun eğmez doğruların peşinde kaçınılmaz olarak sürüklendikleri bir sahildir bu. Yeteneklileri yazar olur, şair olur, ressam olur vs. anlatmaya çalışırlar dertlerini. Kimileri büyük sesleri ile bir şeyler söylerler, kimileri meltem gibi fısıldar kulaklara, duyan olsa da olmasa da. Bir yeteneği olmayanlarda en azından “bohem” olur (Türkçesi “kopuk” oluyor sanırım). Ayakta kalmak zordur bu yalnızlıkta. Doğuşumuzdan beri belletilen doğruları, ilişkileri, tavırları, akrabalıkları, komşulukları, bayramları seyranları, ziyaretleri; nerde ne demek lazımdırı, nerde ne kadar sevinilir, üzülünür, bir zırh gibi yüzlere geçirilen güçlüyüz, mutluyuz maskesini ve tüm bulaşık burjuvazi yaşamını yeni baştan sorgulamayı gerektirir. Doğru olanı yapmayı gerektirir salt doğru olduğu için. Tabii ki istenmeyen kişi olmayı… Nefes alacak bir yerler, yaşanacak bir dünya kurmak gerektirir, hiç biri hazır verilmeyen. Bulaşığa sürünmeden para kazanmayı gerektirir. İşte bunlardır gecelerin ve yalnızlıkların hâkimleri. Hiç değilse oralara girmesin ikiyüzlülük.

İksir

2008-06-18T01:38:00.000-07:00

Ne kadar ısıtırsa ısıtsın dağları, ovaları güneş; ne kadar sıcak ve parlak olursa olsun gökyüzü, üşürüm, ürperirim içimden!.. Üstüme üstüme yürür hüzünlü güz günleri...Bilirim ki, acılardır yüreğimde yankılanan ve içimdeki sevdadır acı veren her andığımda yurdumu. Şimdi her zamankinden daha yorgun ve çaresizim. Her zamankinden daha çok muhtacım sana anlıyor musun? Özlemin içimde ateş olup yaksa da, vücudum buzlar içindeymiş gibi titriyorum!.. Ben kar altındaymışım gibi titriyorum, üşüyorum. Anlıyorum ki, beni hiç bir şey ısıtamayacak senin kollarından ve sıcak sevginden başka...Ne zaman sonbahar gelse, dağ doruklarında insanın içini ürperten rüzgarların uğultusunda hayatın bana küs ıslığını duyarım!... İçime dalga dalga yayılır yokluğun, rüzgarda dalları kırılmış bir ağacın hüznü gibi suskun dururum. Bedenim sızlar, yüreğim titrer... Anlatamam kimseye yüreğimden geçenleri... Kendini anlatamamak ne kadar da acıdır bilir misin? En çok da ona yanar yıkılır insan... Kim bilebilirki, ben bütün acı çekenlerin yazgısıyım, bütün kimsesizlerin dostu, bütün yalnızların yoldaşıyım... Yüreklerdeki sarı sonbahar; Gözlerinin ardına gizlenmiş hüzünlü güz günüyüm...Hayatımız ki, bir damla aşk iksiri kırık kadehlerde yudumladığımız, bir damla su; Bir tutam şiir, volkanlar kadar dağlayıcı ve kor!... Şimdi yüreğimin en derinlerinden kopup gelen sınırsız bir sevgi seliyle sana gelmeyi, yüreğinin en sıcak yerine sığınıp kaybolmayı ne kadar çok istiyorum. Ne kadar istiyorum gözbebeklerindeki kıvılcımların titreşimlerinden bir aşk türküsü gibi çakıp ve anlamsız yaşadığım bu hayattan kurtulup,yeniden bulmayı kendimi gözlerinde....Ne zaman güz günleri gelse sararır yeşeren umutlarım!... Hoyrat rüzgarlarla savrulur dallarım, bir yaprağımı daha kaybederim ömrümün sevgi çınarından...Ömrüm gizli bir yara da olsa yüreğimde ve savrulan bir sonbahar yaprağına da yazılı olsa adım; Ben yine de mehtabın kollarında yeniyetme sevdalar tomurcuklanırken bahara, sarmalıyım seni; Dingin derin ırmaklar akarken hasrete, bütün yalnızlıkları yıkmalıydım gözlerinin içine baktığımda. Tuttuğumda yumuşacık beyaz ellerini, unutmalıydım bütün acılarımı!.. Kadehlerde aşk iksiri yudumlanırken doya doya içmeliyim dudaklarını.. Bütün karanfiller güller solmalı bahçelerde, yüreğimizde tomurcuk tomurcuk sevda açarken!... Şimdi gecenin geç bir vakti. Sicim gibi yağmur yağıyor kaldırımlara, yağmurdan kaçıp herkesin evine sığındığı bir saatte, ben evden çıkıp, sahipsiz bir sokak kedisi gibi sırılsıklam boş kalan sokaklarda dolaşıyorum avare avare. Gecenin zifiri karanlığı üstüme üstüme geliyor, şimşekler çakıyor, boşanırcasına ağlıyor gökyüzü ama yağan yağmurlar yüreğimin yangınını söndüremiyor.. Denizler nehirler de ağlıyor, ben ağlıyorum, inadına sokaklara boşanıyor gözlerim. Gözyaşlarım sağanak sağanak karışıp gidiyor sulara.. Ellerim üşüyor, üşüyen ellerimi alıp yanan yüreğimin üstüne bastırıyorum. Dinmiyor küçülmüyor acım... Fırtınalı bir gecenin kör karanlığında bir başına ıpıssız sokaklarda yürümek ne kadar zordur. Hele tutunacak bir dalı kalmamışsa insanın bu dünyada ve gidilecek bir yeri de yoksa. Hayatın anlamsız girdabında debelenmek, anlamsızlığın boşluğunda kalakalmak, bir başka ölümdür aslında insan için. Her sonbahar geldiğinde ben ayrılıkları yaşarım. Elvedaları, yalnızlıkları, özlemleri, solgun kırık beklemeleri; Bir de adı konmayan iç çekişleri, korkuları,uzak ve dalgın bakışları akan sulara, hıçkırıkları...Ve yüreği buğulu sevdalı aşıkları düşünürüm her sonbahar geldiğinde. Pişmanlıkları, kalpte gizli kalan sırları ve kalpte gizli kalıp bir ömür kanayan yaraları, suskunlukları, ayrılıkları, sınırları, gurbet de ölüp gidenleri ...Bu sonbahar senin sevginin adı olsun. Olmasın bir daha asla ayrılıklar. Şimdi okurken şu benim kırık dökük cümlelerimi, seslice “Seni Seviyorum, olmayacak, söz veriyorum bir daha ayrılıklar” deyiver; ne olur!Ne zaman sonbahar gelse duyarım içimdeki mavinin çağrışımını, beyazın ışığını, baştan aşağı aşk keser bedenim. Anlarım ki, benim yüreğimde ağlıyor gözlerimle beraber dayanılmaz hasretine... Şu uzak diyarlarda hüzün ve acı sızı sızı dokunuyor gönlümün en derin gergefine. Karanlık bir dehlizde yolunu bulmaya çalışan şaşkın bir yolcuyum sanki. İçimdeki deli rüzgarlar alıp buralardan çok uzaklara götürüyor beni. Çocukluğumun ve ilk gençliğimin geçtiği kıyılara savuruyor ruhumdaki özlemleri...Hayatımın inciten, acıtan yanını sığdıramıyorum hiç bir coğrafyaya. Bilincimi kaybetmek istiyorum, hatırlamamak geçmişimi ve unutmak bütün ihanetleri. Üşümek ve düşmek istiyorum derin bir uçurumun kenarından... Hayallerimin düştüğü yerde düşeceğim. Gözlerimde fer, dizlerimde derman kalmayacak aşkına karşıt. Vurgun yemiş dallar gibi düşeceğim yerlere, bir daha hiç kalkmayacağım. Yeter ki sev beni, güç ver bana....

Çember

2008-06-16T22:30:00.000-07:00

anladım...
öyle sandığımı söyleyin...biraz daha anlayayım; vurun birkaç satır daha sırtıma, kırbacınızın sesi gökyüzüne yayılsın, ben biraz daha ağlayayım. Düşlerim ölüm olsun, ölüm en büyük mutluluğum... Sevgili, ey yar, uzun uzun bak...bak ama... Gözlerinin içinden kaşıklayayım acıyı. Senin gözlerinden gururumu bile yerim. Gözlerin bıçak bıçak değsin suratıma, oradan dilime ulaşsın gözlerin... Sana nasıl olur da hayır derim…
Ey yar, vücudun bu akşam yastıkta sanki, sarılamıyorum iter diye. Bakamıyorum minik fotoğrafına; ağlatır diye beni, sadece beni… Bir film seyrettim akşam... Senin gibi bakıyordu kadın. Keşke yanımda olsaydın... Oysa ben ne yasemin kokularından; ne gecelerden; ne gündüzlerden; ne vaktini hayal edemediğin anlardan bahsedeceğim sana. Sırf sen ağlamayasın diye…

-kare olarak algılamak isteriz,
-çember gibi yaşarız hayatı.
-olanlar olmamış, olmamışlar olmuş gibi...
-di
-yor,
-ecek...
çember!

Beklemek yada beklememek; işte bütün mesele bu!

2008-06-16T00:48:00.000-07:00

Hiç aşık olamayanlar aşık olabilenlere göre bir çok şeyi eksik yaşarlar. Ama bence en dokunaklısı , hayatı algılama biçiminin değişebileceği gerçeğini fark etmeden yaşayıp gitmeleridir. Öncelikler sıralamasının alt üst olabileceğini hiç bilememek bir eksikliktir. Dehşetli bir korkuyu ve dehşetli bir korkusuzluğu yan yana hiç yaşamamış olmak da öyledir ama , ölümün bile korkutucu olmayabileceği gerçeğini farkına varamamak, asıl o , epeyce yoksullaştırır hayatı... Aslında aşık olamayanların "eksik yaşama " listesi hayli zengindir ama benim en fazla ilgimi çeken, "bekleme"nin onların hayatında bütünüyle farklı bir anlam taşımasıdır. Hiç aşık olmamış biri, "beklemek" nedir bilmez çünkü ! Kaygı içinde beklemenin büyüsünü hiç tatmamıştır en küçük bir gecikmenin yaratabileceği iç fırtınaların gücünden habersizdir ve yaklaşmakta olan kederleri hissederek birgün ama büyülenmiş gibi kıpırdamadan beklememiştir hiç... Bütün ihtimalleri abartarak beklemenin yarattığı duygu karmaşasını da bilemez tabii... En sözüne sadık, en dakik aşığı bile beklerken nasıl endişe duyabileceğini, bekleyişin arkasındaki sonsuz haz ihtimalini, korkuların, umut ve umutsuzlukların saklı olmasının ne demek olduğunu hiç anlayamaz, aşık olmayanlar, ama aşık olanlar bekler... Ve beklerken oda beklemeyen insanları anlamaz hiç... Tıpkı beklemeyenleri onun gerginliğini anlamadıkları gibi aşık olan için beklemek onun gerçeğidir, bekleyişinin dışındaki herşey onun gerçeğiyle çelişir. Çevresi ile ilişkisi kesilir, sesler usulca uzaklaşmaya başlar, bekleyişi ile arasına girebilecek herşeyden kaçınır. Bekleyişinin tadını çıkarabilmek için dış dünya ile bütün ilişkisini koparır. Peki hangisi daha çekici gelir size? Bekleme böyle kaygılı ve ağır yaşansa bile, ardından, bütün düğümleri çözebilecek tutkulu bir beden tarafından kurtarılma ihtimalimi daha çekici, yoksa, hayatın bu cömert bağışını ret ederek aşksız ama kaygısız beklemesiz yaşamak mı ?
Hiç aşık olmamak; hiç beklememek,hiç aşk acısı çekmemek demek.
Şairin dediği gibi" İnsan sevdiğini bırakmaz ,sevmek bırakır insanı " bazen !

03:48 -Amantes sunt amentes-

2008-06-16T00:39:00.000-07:00

Sanki mahşer yerinde, Tanrının huzurunda sorguya çekilen bir günahkarın,Tanrının dudaklarından sızan af sözcüklerini pür dikkat dinler gibi dinliyorum yüreğimin sesini.

Sen şiirleri sevmeye devam et,yalan olduklarını bile bile sev onları.
Çünkü onlar sana hiçbir şey vermeyecektir.Onlar insanın bir parçasının kaybolurken,senden kopup giderken kazandığı bir anlam.Duygularımızın en usta hırsız tarafından sömürülürken söylediği baş döndürücü yalanları karşısında seve seve feda etmek içeriğimizi. O kadar güzel bir yalan ki bu, feda ettiklerim için hiç pişman olmadım.
Bu nedenle "seni unutursam,bil ki kendimden vazgeçmişimdir" diye başlayan her şiirde, aslında çaresizlikler sesinin boğukluğundan bülbüle sataşıyor demektir. Aslında çaresizlikler bu denli ucube görünümlü olduğu için bülbül kibirlidir. Nilüfer bu kadar güzel olduğu için dertlerin adı cüzzamlı bir yaşlı kadını anımsatır.Şiirler bunun için bataklık güzelidir.Dert, hastalık, yalnızlık, yoksulluk, sefillik vs. vs. denilen 72 yaşındaki çirkin yaşlı cadının, 17 yaşındaki taze dudaklarıdır,şiir. Mutluluğun şiiri yok.Var diyenler şiirden daha büyük yalan söylemiş olurlar.Yalan dünyada her şey ancak bu kadar gerçek olabiliyor.
Hep bir adım peşinden atılan bir adım,kesik bir nefes oldun. Bu hallerim ne zaman biter hiç bilmiyorum. Ey sevgili, sen benim gözlerimin nemi, sesinle uğuldayan kulaklarım, burnumda hissettiğim kokun, avucumda sandığım ellerin. Ben sadece senin yüreğine iltica etmeye çalışan bir mülteciyim ve sen tüm sınırlarını bana kapatmış olan sevgili...
Gitmek duygusunu sevdim hep. Hep gitmek vardı sözlüğümde ve gitmek (her nereye olursa olsun) bir kasırgaya uzaktan yaklaşmak gibi heyecan vericiydi benim için. Ama bu sefer gidişimin o duygusu kayıp bir kent gibi ve ben gitmek değil kalmak istiyorum. Yanında evim duruyor ve ben evsiz yurtsuz bir yerlere gitmek istiyorum. Bana yeniden şarkılar...Yüreğini iki taraflı açarsan hasta olursun. Cereyanda kaldım... Yüreğim ağrıyor; çok acıyor.

Dün gece,
Yarım litre kan kustum.
Kötü dövdüler beni; çok kötü...
Yarım litre kan kusmak yetmedi,
Yetmedi ki unutmak için sevmeyi,
Anlatmadı
Anlatamadı yalnızlığımı, yarım litre kan...

Dün gece,
Ölürken okuduğum dua;
“Tanrım ben ölünce, ne gerek cennet, huriler... Parkta çocukları kovalayan bekçinin ayağına takılayım yeter!”
Nefes almaya korkan göğsün...Nasılda heyecanlı ve de terli...
Yüzüne baktıkça, baktıkça kül olurum.
Lütfen,
Lütfen arkanı döner misin;
Öleceğimde...

Asfalt serzenişleri / Bölüm 1

2008-06-13T22:19:00.000-07:00

Ara verdim ve geri döndüm ki yüzünüze, kalbinize ruhunuza ve her sakladığınız yerinize benim minik kelimelerim, biriktiği yerden fışkırabilsin. Tıpkı bir çığlığın sessizlikten sonra gelmeyi beklemesi gibi.

İntiharı her insan düşünmüştür. Ben de düşündüm. Niyetlendim de. Bir gün haberlerde çocuklara dayak atan bir bakıcı kadın izledim. Etkilendim ama neden olduğunu açıklayamadım da. Bir kaç gece sonra gözyaşlarıyla uyanana kadar. O gizli kamera çekiminde kadın çocuklardan birini yanına çağırıyordu. Beş altı yaşlarında bir çocuk. Çocuk çağrılınca kadının yanına hiç itiraz etmeden gitti. Bir şeyler söylüyordu kadın, ama bir an sonra tokat gelecek, hareketlerinden belli. Kafasını kaldırmış öylece bekliyordu çocuk, kaçıp daha da sinirlendirmemek için. Evin içinde nereye kadar kaçabilir? Aniden kadının kolunun havaya kalktığını görüyorduk sonra. Ve tokadı yemeden bir çığlık atıyordu çocuk. Hiç kıpırdamıyordu ama. Donmuş, keskin bir çığlık. Ağlatan o tokat değildi beni. Bir tokat nedir ki? Çocuğun kadının yanına gidişiydi. Belki bu sefer vurmaz umuduydu. Kol havaya kalkınca çaresizlikle anlamasıydı dayak yiyeceğini. Her umut ettiğimde bir tokat da sen attın bana hayat. Dram dayak değildi, dram korkmaktı, dram umut etmekti. Düşündüm, ben öldürmeyecektim kendimi. Onlar gibi olmayacaktım. Çok sinirlerini bozarsam gelsin onlar öldürsün beni. O güne kadar ben korkmadan oyunuma dalıyorum. Ve kendimi öldürmüyorum.
Sana anlatamıyorum bunları sevdiğim kız, ne yazık. Ben dün; kaldırımda üşürken yürüttüğüm tüm umutlarımı sana getirebilirdim. Kapıyı açardın. Sıcak bir eve girmenin mutluluğu. Çay demlerdik. Pencerenin yanında saatlerce konuşurduk. menekşelerin güzel açsın diye dualar ederdim içimden. Dışarıda, evlerine gitmeyi arzulayan, hızla yürüyen insanları izlerdik Yumuşacık akşam alacası çökerdi odaya. Hüzünlenirdin sen sebepsiz, ışıkları yakmazdık. Öperdim ellerini. Uzanır başımı dizlerine koyardım. Kısacık saçlarıma gülerdin. Saçlarını okşardım ben senin. Kokunu duydukça kasıklarım ağrısa da o gece sevişmezdik hiç. Öyle koklardık birbirimizi yalnızca. O gece hiç sevişmezdik. Gün ağarırken uyanır seni izlerdim. Yorganın arasından sıyrılan bacağını, uzun beyaz boynunu. Nabzının her atışında hafifçe kımıldayan göğsüne dokunurdum. Parmaklarıma vururdu nabzın. Parmağımı şah damarından çekmekte tereddüt ederdim sanki bir işe yarıyormuş gibi. Hiç yaşlanma sen, sakın ölme. Su içip geri uyurdum sonra. Sabah ikimiz de uyanınca öyle saçmalardım ki kahkahalar atardın. Sen güldükçe aptallaşırdım ben. Hepsi bir saniyeden kısa sürede geçti aklımdan... Sen hiç üzülme. Trafik kilitlenince araba kornaları çınladı beynimde. Ayıldım. Gri bir kent, lanet bir kuru soğuk, egsoz dumanı...

Doğuştan kör...

2008-06-13T07:23:00.000-07:00

Doğuştan kör bir adamın hayatı boyunca hiç koşmamış olması muhtemeldir. Doğuştan kör olan bir adam damarlarında akan kanın rengini de bilmez. Ona kırmızının, mavinin, yeşilin tanımını nasıl yaparsınız ki...? Nasıl anlatırsınız siyahın kendi körlüğünü anlattığını ve beyazın kendisi gibi olmayanlara neler ifade ettiğini.
Adresime teslim umutlar besliyorum; yüzüme bakan her güzel kadın anlıyor umutsuzluğumu. Bir bakışta anlıyorlar yüreğimde dağlanan acıların derinliğini belki de; acıyla karışık bir hayranlıkla tiksiniyorlar benden. Bakışlarını gördükçe güzel kadınların, kendi içime kaçıyorum. Kendime doğru her seferimde düşe kalka geliyorum. Acının yağmurunda ıslanarak, soğuğunda üşüyerek derbeder halime karşılık almak için hayata rüşvet veriyorum. Kendime gelmek için tüm doğayı bu mutluluk formülüne alet ediyorum.
Bir şiire kendimi nasıl asarım hala bilmiyorum. Oysa sevgiliye dair o kadar çok şiir yazdım ki. Sevgiliyi anlatan o kadar çok mısraya nakış nakış işledim ki içimi. Tek isteğim var; sevgili göğsüne yazsın beni. Sıcak bir güneş gibi. Terlemiş teninin tuzuyla yıkasam kendimi. Bilmiyorum sevgiliyi en güzel nasıl sevebilirim…Kollarımdan çiçekler fışkırsın, çiçeğe kesmek istiyorum. Kurda kuşa, börtü böceğe yuva olmak istiyorum. Bu yalancı bahar çıldırtır insanı. Yalnız bahar ve milyon yıldan süzülmüş bal kokusu çiçekli kısa etek giymiş sevgilinin dudaklarında. Genç ölen her erkek için, gerçekleşmemiş her düş için bir kez öpmeliyim sevgiliyi. Nedenini bilmeden öpmeliyim, düşünmeden, coşkuyla. Tozlaşıp konmak istiyorum, rüzgar savursun beni, böcekler taşısın. Benden geriye hiçbir şey kalmasın, adını bilmediğin bir çiçeğin kokusundan başka. Ey sevgili; bisiklete binip kırlara çıksana.
Her şeyi geriye sarıp silsek oraları. Üzerine dalga sesi kaydetsek...
Gidersen; senden geriye bana ne kalır? Bir sızı hepsi. Bir sızı aşk mıdır? Bilmiyorum. Kirpiklerinde sakladığın hüzne vuruluyorum sevgili. Yüzlerce bulut aktı üstümüzden, sana benzeyen bana benzeyen. Yüzlerce bulut yağmur oldu pencereme çarptı. Yağmur sesinde yitirdim kutup kaşiflerinin yiğit öykülerini. Yağmur bir boya gibi söküp aldı cesaretimi uzun yolculuklara çıkacak. Yağmur düştü, artık şekli yoktu bulutun, bulut yoktu. Mutsuzluk bir basamaktır.yukarı veya aşağıya doğru. Doğrusu mutlu insan da yoktur. Belki insan basamağın veya mutsuzluğun ta kendisidir; kimbilir…
Bir insanın kim olduğunu anlamanın iyi bir yoludur canını yakmak , seviye belli olur , senin itham ediş biçimin kumaşın kalitesini gösterir , rol kesemez. Canım yandı mı? Birazcık; sonra, sonrasında geçti.. Yorgunum dediğimde , sensizlikten yorgun düşmüşüm yıllardır , içimde bekleyen o parlatılmış yalnızlığı ucuza bozdurmaktan korkuyordum en çok. Şimdi senin yanında sınırlarını henüz keşfetmediğim yeni bir yalnızlık büyütüyorum , üşüyen açıkta kalan yeni tenhalar , yeni gölgeler düşüyor gövdeme , başka saatlerde başka anlamlarla dalıp kalıyorum bozkıra… Yeni yalnızlığı yatağa atıyorum gizlice , vakti geldiğinde yeni bir aşkın ayakları dibinde yere çalmak için.

Felix qui potuit rerum cognoscere causas

2008-06-13T05:58:00.000-07:00

Yaşam yanıbaşımdan akıp gidiyor ve ben bir türlü yetişemiyorum.Yüreğimde buruk bir acıyla bakakalıyorum ardından.Anılardan kırıntılar var hatırımda, anlamsız ucuz zamanlara dair. Oysa anlamı olan bir şeyler arıyorum geçmişimde... Anlamı olan bir şeyler girsin istiyorum hayatıma...Hayatın bir yerinde bir fotoğrafa girmeye zorluyorum kendimi. Ama hep kenarda kalıyorum. Ben mi seçiyorum orayı hep? Yoksa onlar mı bana uygun görüyor, kestiremiyorum? Hep orada, yalanın, üçkağıdın, ikiyüzlülüğün, yalakacılığın olmadığı yerde kalıyorum. Hep kenarı uygun görüyorlar bana. Ortaları yalancılar, yağcılar, onursuzlar, üçkağıtçılar kapıyor... Gözlerime bakıp da asıl utanması gerekenler utanmıyor ey hayat, ben utanıyorum onların yerine, utanmazlıklarından ruhum daralıyor, yüreğim inciniyor. Bazen çevremden, her şeyden kaçıp kurtulmak istiyorum. Hayatın bu kirli sahnesinde insanın iğrençliği tiksindiriyor beni.Biliyorum ben iyi bir oyuncu değilim, kıvıramıyorum, kavrayamıyorum senaryoyu. Hayat yalancıyı,onursuzu, kıvıranı seviyor neylersin. Oyunun içinde aşağılık rolünü iyi oynayanı seviyor. Yüreğiyle değil, beyniyle oynayanı seviyor.Aldatmanın aldatılmaktan daha makbule geçtiği bir zamandayız ey hayat,bu yüzden hep aldatıldım...Oyunun adını bulmaya çalışıyorum, anlamaya çabalıyorum senaryosunu. Sevdiklerimin gözlerine bakıyorum, sevmediklerimin. Beni seviyor görünenlerin gözlerine bakıyorum, sevmeyenlerin. (Keşfettiklerim) bulduklarım, anladıklarım ürkütüyor beni. Ürküyorum hayattan ve hayatın rölünü iyi oynayan utanmaz haytalardan...Çevremdekilere bakıyorum mertlik, dürüstlük denen kavramlar çoğuna yakışmıyor. Küçücük çıkarlar uğruna böyle ucuz duygusuz yaşayabiliyorlar. İlk kez yaşamıyorum hayal kırıklığını, ilk kez yaşamıyorum ihaneti. Çocukluğumdan biliyorum ki, uzak dağ başlarında yaralara merhem yerine tütün basarak ayakta durabiliyor çobanlar...Ey yüksek uçurumlardan atamadığım kalbim, kanayan ve hiç kapanmayan bir yaraydı bıraktığın ömrüme. Bu yüzden acıyıp duruyor yüreğim, ömrümün susuz kalmış çiçeklerine... Uzlaşmasız kopuyor ilişkiler, parçalanan bulutlar gibi dumanlanıyor gözlerim. Anılar üşüşüyor belleğime, hüzünleniyorum, efkarlanıyorum, üzülüyorum...Ne çok kırıldım, ne çok şey yaşadım hayatın bu kirli sahnesinde. Sancılarla örülmüş bir ömürden geliyorum ey hayat, acılarla örülmüş bir ömürden... Kırgınlıklar kolay iyileşmeyen yaralardır biliyorum... Kalbime batan hançerin sapını tutan el önemli değil artık!

Anladım ki, iki kere iki dört etmiyor her zaman...